Friidrett 2.0

Lenge sidan eg har skrive noko på bloggen, og enno lenger sidan det har vore friidrettsrelatert. Sidan i vår har eg hatt ei reisa som har vore interessant og lærerik, og at eg skulle ende opp der eg er i dag, er ei stor overrasking og veldig gledeleg. 

For å ta det første først, i dag har eg fri frå treningsprogrammet mitt i friidrett. Fri frå både masteroppgåveskriving og trening. Ein ekte søndag. 

På denne tida i fjor visste eg lite om at eg kom til å få tidenes "drittsesong" - på fleire måtar. Eg sleit med skadar heile innandørs og fram til midten av sommaren (desse skadane var delvis sjølvforskylt, noko eg har teke lærdom av). Frå sjukdom, til skade, til feiltrening til uflaks osv. Det toppa seg då me reiste til Firenze i Italia heilt i slutten av april, og måtte gi meg etter ein øving i 10-kamp. Ein legg time etter time i veka med trening. Ein ser kroppen blir sterkare og betre og gledar seg til å få det ut i konkurranse! Med eit knips var alt rive ut av hendene mine.

Eg måtte starte på "scratch" fleire gonger, men det taklar eg. Its the name of the game. Det er når ein har bitterheiten av nederlag i munnen at seier og prestasjon smakar som best. Det veit alle som har drive på med idrett ei stund, ein må berre vere tolmodig og lære vidare. 

 


Kort tid etter Firenze kom 17. Mai. For alle i min generasjon frå Vik og omegn kjem 17.05.2016 til å vere ein svart dato. Som vanleg feira Vik-gjengen i lag, men dagen fekk ein tragisk slutt, og ein av oss er borte. Anders Helleland. 
 
 

Ingenting betyr noko når slikt skjer, minst av alt friidrett. Ein individuell idrett der egoet og prestasjonane til kroppen din står i sentrum. Fokuset mitt vart snudd på hovudet, og eg sleit med å motivere meg for sesongen. Halvskada og med ingen "go" er ikkje den beste kombinasjonen for prestasjon. Eg prøvde i alle fall. Seinare på våren kom det nye slag i form av at Besta på Tryti hamna i krangel med ein kalv, der kalven vann og Besta hamna på sjukehus. Sjukehus vart på det andre i familien og. Kort sagt vart det litt mykje ei stund.

Eg såg knapt på verken EM eller OL. Egokøyret og dei store dopingavsløringane (større enn DDR), tok vekk det meste av gleda.

Eg var påmeldt på NM senior i høgde, hekk og lengde. Sistnemde måtte eg melde avbud på då eg sat på do med magesjau i tre dagar før NM. Søndagen kom eg meg gjennom og at eg tok sølv i hekk på ein dag eg burde såte på do, var litt morro. 

Friidrettssesongen var over og fokuset mitt skifta over på fotball, som alltid har vore ei avkobling for meg. Lystbetont spel med venner. Eg har alltid vore nysgjerig på kor langt eg kunne nå i fotball og etter samtalar med folk i Vik miljøet og venners venner i fotballmiljøet, fekk eg prøvespele for Fana IL. Dette var ein fantastisk opplevelse, der eg vart kjent med ei veldig god fotballgruppe i 2.divisjon. Rune Vindheim tok meg inn, og sa at trena du lenge nok med oss, skal du bli ein solid fotballspelar. 

Eg skreiv under for Fana, men kort tid etter ramma uhellet Fana også. Rune var utfor ei fallulykke og fekk store hovedskader. Fana fotball er ei sterk gruppe, samholdet står høgt. Det viste dei då dette skjedde. I går sikra dei kontrakten i 2.divisjon, noko som er ein enorm prestasjon med tanke på kva dei har vore gjennom. Eg forstår skepsisen til at ein fyr som knapt har drive med fotball før, langt i frå 2.divisjon, skal komme der og "tru han er noko". Likevel tok dei fleste meg inn i varmen, og det set eg stor pris på. 

Etterkvart nokre månader med Fana gjengen forstod eg at fotball ikkje var for meg. Det var ikkje min draum. Dette formidla eg til assistenttrenaren. Han forstod og godtok avgjersla mi, nok som viser storsinn. Eg var redd for at eg hadde kasta vekk tida deira. Eg fekk gode skussmål til å følgje den draumen eg har hatt, som eg mista, og no fann att: Friidrett. Treninga med Fana tok kondisen min opp på eit godt nivå. Det same gjeld 5-10m akselerasjon. For ikkje å snakke om motivasjonen til vidare satsing i 10-kamp. Dette kjem eg for alltid til å vere takknemeleg for.  

 

No gler eg meg til kvar dag med trening, og er eg smart nok til å lære av all erfaringen, skal den neste sesongen bli den beste til no! 

Måla for sesongen som kjem er blandt annd Nordisk innandørs og Universiaden i Tapei.

"Den neste er alltid den beste"

VVV

HH

Del 2: Svartmåle seg til Vikjafjelltunell

Svartmåle seg til Vikjafjelltunell

I utdanninga har eg teke mange ulike fag, eitt av dei er endringsleiing. Det handlar om korleis ein skal kutte kostnadar i ein organisasjon, slå den saman med ein annan organisasjon/kommune eller endre rutinar i organisasjonen. Dette er endringar dei tilsette som oftast ikkje er velvillige til å gjere. Teorien seier då at leiinga kan velje ein strategi kalla "krisescenario", der ein "skremmer" dei tilsette til å gå med på endringa.

I kor stor grad "skremsel" vart nytta før folkerøystinga får kvar og ein avgjera. Ein kan og sjå at bruk av "krisescenario" blir brukt i arbeidet med å påverka stortingspolitikarar for å presse Vikjafjellstunellen inn på NTP. Baksida ved å bruke denne type strategi er at ein snakkar ned organisasjonen og i dette tilfellet Vik. Kva om ein heller finner fram legitime gode argument?

Næringssjefen i Vik skriv på facebook 29. mai (sitat): "Vi treng unge folk med kunnskap og kompetanse tilpassa eit stadig raskare skifte i samfunns- og næringsutvikling som bur og/eller arbeider i Vik. Og unge folk krev gode vegforbindelsar! Men korleis skal næringslivet klare å skape nok nye arbeidsplassar når vår del unge folk går dramatisk ned og ´resten av verden´ har ein auke?" (sitat slutt). Kva "unge folk" krev kan vere so mangt men jobb, barnehagar, skular og fritidstilbod er høgt opp på lista. Dette er tilbod Vik kommune har høg kvalitet på. Bustad i form av tomter bør vera ei hastesak. "Unge folk" krev kanskje og at at "gamle folk" legg vekk skylappane og gjer det beste ut av den situasjonen er i, som visst ikkje er dårleg.

Vidare skriv næringssjefen: "Uansett kva summen av fråflytting, tilflytting og pendling blir med ein tunell, føler eg meg trygg på at utan tunell klar vi ikkje å henge med i samfunns- og næringsutviklinga, ei heller å møte SSB sine pessimistiske prognosar!" (sitat slutt). Ved å ta eit slikt standpunkt har ein allereie gitt opp. Ein set Vik på vent i potensielt tiår, istadenfor å brette opp armane og gjera det beste ut av den situasjonen ein er i per dags dato.

Leidulf Finden skriv innlegg i Sogn Avis 2.juni:  

  • "Slik det ser ut for meg så vil åleinegang fort føra til at Vik vert ein kommune med berre lovpålagde tenester. Då er det ikkje sikkert at kommunen vert ein så god stad å vera som ein kan få inntrykk av i debatten i dag. Etter mi meining er åleinegang det mest radikale valet ein kan ta."

  • "Den økonomiske situasjonen me står oppe i dag er berre starten."

I folkerøystinga var 65,8% av innbyggjarane i Vik "radikale" nok til å ha tru på seg sjølve og potensialet i kommunen. Den økonomiske situasjonen i Vik kommune står oppe i er ikkje verre eller meir usikker enn då Terra-skandalen var eit faktum. Interessant er det at me har klart å betale tilbake eit gigantlån, nestan utan merkbare kutt. Men i det samanslåingsreformen kjem og Terra er over, so går Vik kommune millionar i minus og underskotet blir større og større. Rådmannen i Vik, Oddbjørn Ese, har fått mykje skryt for å guide Vik gjennom store kutt for å betale tilbake låna. Dette med god grunn. Når ein har klart Terra, er det nokon grunn til at politikarane og dei tilsette med Oddbjørn Ese i spissen ikkje skal klara dei økonomiske utfordringane framover? Vik er trass alt definert som ufrivillig åleine.  

I tider med stor usikkerheit og endringar, må ein robust kommune som Vik fokusera på å fikse dei problema som ligg der og som ein faktisk kan gjera noko med.

 

Framtida

Vik kommune har kjøpt råd hjå Hans Geelmuyden før, med stor suksess. Her kjem eit råd til frå Osloguten, heilt gratis.



 
 

"I fremtiden er det ikke de store som spiser de små, det er de raske som spiser de trege".

Hans Geelmuyden

I motsetning til kva komunereformen kanskje vil innrømme, er ein liten ressurssterk kommune med kompetente innbyggjarar meir robust i ei tid med store endringar, enn store tunge einingar. Det er lettare å snu ein RIB samanlikna med eit tankskip. Særleg om ein har styringa sjølv.

Administrerande direktør Jan Erik Kjerpeseth i Sparebanken Vest skreiv med flott nynorsk i BT for ei tid sidan: "I næringslivet er det ikkje lenger dei store som slår dei små, men dei raske som slår dei treige. Evna til å snu seg raskt, tenke nytt og operasjonalisere strategiske val vert stadig viktigare."

Tore Hillestad, dr.oecon frå NHH seier fyljande:

 

Me står midt opp i den tredje industrielle revolusjon, digitalisering i alle ledd. Nei, Vik har ikkje vidaregåande i dag. Men med tanke på den farten teknologiutviklinga og kor langt framme Vik kommune er når det gjeld IKT, er moglegheitene for Vik svært enorme! I framtida blir ikkje klasseromma ein plass der elevane deltek fysisk; ein deltek digitalt. I framtida kan dei store bygningane på Campus i Sogndal verte til overs og på stader som Vik får ungdomane bu heime og gå på vidaregåande i klasserom der læraren og elevane har interaksjon digitalt, trass i at dei fysisk er på to forskjellige plassar.

Samstundes med at IKT vert ein større del av livet og samfunnet vårt, aukar forbruket av energi. Vik har i dag vel 100 Gwh konsesjonskraft ein kan selge internt. Sidan kommunen berre brukar knapt 50 av desse, får fylkeskommunen selje dei resterande 50. Desse kraftinntektene vert nytta til investeringar i Sogn og Fjordane; alle andre stader enn Vik. Dette skjer når berekraftig og fornybar energi er i vinden som aldri før. Google kjøpte seg nyleg inn i Tellenes vindpark. Fleire og fleire selskap vil vere karbonnøytrale når det gjeld energi. Innovasjon Noreg kom nyleg med med tre hovudarenaer dei vil satse på framover, og ein av dei er "industriell utvikling og testarenaer for framtidsretta industri". Billig og stabil kraft i Vik, kvifor satsar ein ikkje på meir kraftintensiv næringsaktivitet i Vik?

Framtida til Vik i Sogn ligg i hendene på Vik kommune og alle ressurspersonane som vil bidra i Vik. Køyrer ein inn i framtida med blikket i bakspegelen eller tittar ein bak av og til og heller har fokuset framover ved å ta eit proaktivt grep om framtida?

 

Framsnakk

 

"Vik har alt dei, dei treng berre nokre utlendingar til å fortelje kor bra dei har det. So må ein starte å framsnakke, i staden for å klage på småting."

Thomas Morel, 17.maitale i Feios 2016.

 

Å snakke ned Vik tener ingen. Kven vil flytte til ein plass der me som bur her ikkje ser verdien i å bu? Ein må tenkje over dei negative ringverknadane det gir ved å klage.

"If you cannot be positive, then at least be quiet"

Joel Osteen

Noko me alle kan starte med i dag, er å snakke godt om kommunen vår. Vik kommune vart fylkesvinnar i Forbrukerrådets kommunetest for 2016. Vik var på 72.plass nasjonalt.

Dette skreiv Anita Nesse og eg i 2014: "Det ligg i lufta at Vik er på stigande front. Vikafjellstunellen kjem, med sideslag til Arnafjorden, tunell til Vangsnes, Vik Fengsel blir større, IT-sektoren veks, Gamalost sel som aldri før, bringebær frå Vik blir meir og meir attraktivt, nye idrettsanlegg for skiskyting, fotball og snart er Vik aktivitetspark eit faktum. Sylvringen oppgraderte sentrum i Vik, med Costa del Vik som rosina i pølsa. Kulturlivet spirer og gror med Gamalostfestival, Bringebærfestival, Fresn, Fridtjovspelet og eit aktivt ungdomslag og musikklag. Og ikkje minst, det er ein positiv haldning blant yngre Vikjer til å flytte heim og slå seg ned."

Kjenner du kor stolt du vert av å vere innbyggjar i kommunen når du les dette? Og her nemnte me ikkje det varierte og flotte næringslivet i Vik og den store aktiviteten i idrettslaget. For ikkje å snakke om naturen.

Statistisk sett burde det knapt bu folk i Noreg, basert på dei same argumenta som at det ikkje burde bu folk i Vik. Ikkje sentralt nok. For dårleg infrastruktur. For dårleg tilbod av jobb, kulturliv, o.s.b. Likevel er me ranka som eit av dei beste landa i verda å bu i. År etter år! Kvifor? Det skuldast ikkje berre oljen. Me gjer det beste ut av det me har i hendene og me gjer det med eit smil. Negativt snakk er smittsamt. Det same er positivt snakk. Då er det opp til kvar enkelt å bestemme seg for kva miljø ein vil leve i, og å vere med på å skape det.

I møte med nye venner og bekjente har eg mange historiar om folk som blir sjokkerte over kva fantastisk plass Vik er. Dei trur det er eit postkortbilde. Det er desse folka som hjalp meg å bli kvitt mine skylappar. Den siste historien er frå den rettleiaren i masteroppgåva mi på NHH. Han var so oppglødd over Vik og Sogn at han ville komme på besøk ei helg! Eg får knapt gå frå kontoret hans utan at han skryt av kjøt, frukt, øl, juice frå Sogn. "Vestlandets spisskammer" kallar han Sogn. Og då har han ikkje nemnt det solide industrien.

Næringssjefen i Vik nemner at folketalet i Vik gjekk opp under utbygginga av Vikfalli. Då auka folketalet frå 2.623 i 1964, til 2.935 i 1968. Det er tre hundre personar på fire år. Kor fort kan ein ikkje snu den negative trenden me har hatt sidan? Når Vik fengsel blir utbygd og ein får vidare auke i eksisterande og nye arbeidsplassar. Mange ungdommar frå Vik har sett so stor pris på oppveksten at når dei ser moglegheitene (Vik fengsel), so utdannar dei seg i den retning og.

I London vart hestedrit erstatta med eksos. No vert eksos erstatta med vasskraft. Og kvar vert den produsert? Plassar som Vik.

 

"If you took one-tenth the energy you put into complaining and applied it to solving the problem, you'd be surprised by how well things can work out. Complaining does not work as a strategy. We all have finite time and energy. Any time we spend whining is unlikely to help us achieve our goals. And it won't make us happier."

Randy Pausch (The Last Lecture)

 

HH

Del 1: Framsnakk

Introduksjon:

Blogginnlegg skal vere korte. Ein skal komme raskt til poenget. Kommunereformen er omfattande å skrive om. Korleis Vik kommune skal oppnå vekst og utvikling er endå meir utfordrande å skrive om. Dette er difor det lengste innlegget eg har skrive. For å gjere det overkommeleg har eg delt det i to. "Framsnakk" er del 1. "Svartmåle seg til Vikjafjelltunell" er del 2. Det kjem om nokre dagar.

 

Del 1: Framsnakk

Sist blogginnlegg hadde tittelen "Samanslåing?". Etter ein lunken debatt der få av kommunestyrerepresentantane var modige nok til å seie meininga si før valdagen, svara 65,8 % av vikjene nei til samanslåing. Kommunestyret følgde opp folkeviljen og med døra på gløtt til Voss dersom Vikjafjellstunellen kjem inn på Nasjonal Transportplan.

Idretten har lært meg mange lekser. Den mest klisjefyllte er "tap og vinn med same sinn". Dette er sjølvsagt lett å seie når ein er på det "vinnande" laget, og i sigersrus kan ein slenge nederlaget i fjeset på "taparane". Det er ikkje ofte eg har opplevd å stå heilt på toppen av pallen i friidrett (etter ein vanskeleg vår er målet mitt er å vinne eit NM-gull i år) og har svelgt bitterheiten av tap mange gonger.

Idretten har lært meg at mine argaste konkurrentar kan bli gode venner, som eg har eit profesjonelt forhold til. På bana skal me knuse kvarandre. På utsida gir me tips og hjelper kvarandre, slik at kvar einskild kan utvikle seg til å verte betre.

I Vik er me alle i same båt og me har same mål for kommunen sin vekst og utvikling. Samanslåingsdebatten kan ha skapt frontar som er usamde i kva retning bygda skal ta for å nå måla, men no har innbyggjarane og kommunestyret sagt sitt. Retningen er bestemt.

Å stå åleine løyser ikkje problema våre. Å slå seg saman med Voss løyser heller ikkje problema våre. Vikjene må gjere jobben og løyse problema sine sjølve uansett kva utfallet hadde vorte. Arbeidet med å snu dei negative trendane startar kvar einaste dag. Skal Vik klare det, må alle Vikjer jobbe i lag. Eg gledar meg til å bidra på min måte.

Vik kommune har støtta meg i friidretten gjennom fleire år, slik at eg har kunna representera Vik IL. Dette set eg stor pris på og eg håpar det har vist att i bloggen og elles. Det virka som administrasjonen i kommunen, i likheit med fleire andre flotte folk, styrte Vik i retning Voss. Dette respekterar sjølvsagt eg, og eg håpar me kan ha eit like godt forhold som før, trass i at eg tok eit anna standpunkt.

 

Omstilling

Vik er Noreg i miniatyr. Me er få samanlikna med andre land. Me er rike samanlikna med andre land. Me er ressursterke og har høgt kompetansenivå samanlikna med mange land. I tillegg er Vik i likheit med Noreg generelt, umåteleg vakkert. Sjå denne filmen med dette i tankane. Legg merke til korleis ho peikar på negative trendar, men finn det positive i det likevel, og at ein må vere proaktiv og angripe problemet med løysingar.

Epwc2o6CQN0
 

"Å vere ein slags forvaltningsleder, å bare gjøre det samme som i fjor, det tror jeg ikke holder for noen lenger."

Anita Krohn Traaseth, administrerande direktør i Innovasjon Norge

Endringsleiing

Intuisjon vert brukt når ein kjenner att eit mønster ein har sett før og ein kan difor anta at utfallet av hendinga ein ser, blir den same som før. Faren for å styre feil er derfor stor når framtida ikkje er lik fortida. Dette gjeld når intusjonen vår er basert på utdaterte spelereglar frå fortida, som ikkje er relevante i dag.

Eit godt døme er den store hestedrit-krisa i London i 1894. London var ein verdsmetropol og knutepunktet for kolonimakta Storbritannia. På den tida var det meste av transport og kommunikasjon gjort med hest og kjerre. Som naturleg konsekvens vart dåtidas ureining liggjande att i gatene; hestedrit.

Hestedriten vart sett på som eit alvorleg problem. The Times  skreiv følgjande: "Hvis denne trenden held seg, vil kvar gate i London vere dekka av vel tre meter med hestemøkk i 1944". Dette var konklusjonen basert på røynsle frå fortida i London sine gater. Ingen såg at på tjue år, ville bilen ta over jobben til hestane og hestedrit vart erstatta av eksos.

Å lese statistikk frå SSB om folketalsnedgongen i Vik er litt som å køyre bil kun ved å sjå i bakspegelen. Då krasjar ein.

Ein må sette det heile i ein større samanheng. Ein må sjå framover, sjå an vegen, vite kvar ein skal bremse, gire opp eller ned, eller gi gass. Samstundes skal ein ta ein titt på bakspegelen for å reflektere på kva som ligg bak oss.

På Noregs Handelshøgskule (NHH) vert det fortalt at me er midt i den 3. industrielle revolusjonen. Alt som kan digitaliserast, kjem til å vert digitailsert. Dette kjem til å snu alt frå utdanning og transport til eldreomsorg på hovudet. Vik ligg langt framme på IKT både i offentleg og privat sektor. Her må ein halde fram å gi gass.

 

Vik er sin eigen lykkesmed

Når ein skal lykkast med noko, kva som helst, må ein bruke ein prosess. Først må ein sette seg mål ein vil nå. So må ein legge ein plan som ein trur vil nå målet. So fullfører ein planen steg for steg, for til slutt å evaluere om ein har nådd målet. Om ikkje det er tilfelle, må ein lage ein ny plan basert på tidlegare erfaringar, for so å fullføre den nye planen og. Er målet nådd? Kvifor? Kvifor ikkje? Dette gjentek ein pånytt og pånytt. På den måten sikrar ein framskritt og kontinuerleg læring, noko som er det viktigaste.

Ein kjem ingen veg ved å banke seg sjølv i hovudet med negative fakta om korleis fortida har vore vore. Statistisk sentralbyrå (bakspegelen) viser at sannsynleg status for Vik i år 2040 er ein folketalsnedgang til om lag 2.350 og reduksjon til omlag 1.000 yrkesaktive.

Næringssjefen i Vik kommune, Odd Rune Turvoll, skriv i eit innlegg på facebook 29. mai: "Vi er i dag nær 2.700 innbyggjarar i Vik. Utan kommunesamanslåingane på 60- og 90-talet hadde vi no vore om lag 2.300. Dette seier noko om kor godt (eller dårleg) vi har lukkast åleine."

 

"Success consists of going from failure to failure without loss of enthusiasm."

Winston Churchill


Det som har vore gjort før har ikkje lukkast. Ok, då må ein evaluere og legge ein ny plan. Blir ein sittjande med hendene i fanget og vente på at vossingane skal hjelpe oss vil ein sjå at tida går og SSB sine profetiar blir sjølvoppfyljande.

Næringssjefen skriv: "Det einaste som duger for Vik er ein bu-og arbeidsmarknad i storleiken som Voss kjem til å bli." Trur ein at Voss kjem til å halde oss i handa på veg inn i framtida? Skal ein sette næringslivet og samfunnet på vent til det eventuelt har skjedd".

 

Kva er planen?

Samanslåingsinnlegget er kanskje mitt mest leste innlegg. Av den responsen eg har fått, som har vore svært positiv for det meste, ser eg at ordet ansvar kjem att fleire nokre gonger.

"Kva vekst og utvikling kan dei lova viss Vik blir ståande åleine?" skriv kommunestyrerepresentant Morten Midlang på facebook 13. juni.

Eg kan kan ikkje love noko som helst, bortsett frå at eg prøver å bidra med det eg kan, samstundes som eg heiar på alle som bidreg til å gjere Vik ein flott plass å bu.

Når det er skrive, vil eg fortellje ei lita historie. For litt over to år sidan lyste kommunestyret ut ein konkurranse, der ein ville alt folk i Vik skulle bidra med ein visjon for Vik. Ein ville ha eit slagord som utfordra "Vik fengslar deg". Artikkelen til Sogn Avis ligg her.

Anita Nesse (oppvaksen i Framfjorden) jobba på den tida med masteren sin i London, der ho tok MSc International Business and Politics ved Queen Mary University of London. Eg var på andre sida av jordkloden, i Phoenix, Arizona (USA). Eg trena friidrett, etter å ha fullført bachelorgraden min i Liberal Arts, med fokus på Economics, Government and International Affairs på Augustana University, Sør Dakota (USA).

Dette var vår sjanse til å bidra. Me var i segmentet som potensielle heimflyttarar. Me hadde røynsle frå oppveksten i Vik, vore vekke lenge nok til å bli kvitt skylappane og utdanninga vår gav eit grunnlag til å lage ein grundig analyse av potensialet til Vik. Me laga ein plan for å snu den negative folketalsutviklinga. Me las strategisk næringsplan grundig. Gjennom bruk av skype og google doc, skreiv me eit dokument på 18 sider, som me seinare kutta ned til 8. Alt om korleis ein skal få ut potensialet til kommunen slik me såg det.

Me laga eit gjennomarbeida utkast til ein plan som, dersom gjennomført på rett måte, kunne bidra til å snu folketalsnedgongen. Planen kan me leggja ut visst det er interesse for det.

Skuffelsen var stor då me ikkje fekk tilbakemelding i det heile. Seinare fekk me vite at konkurransen var avlyst fordi ingen av forslaga vart vurdert som bra nok og kommunen gjekk vidare med "Vik fengslar deg", som seinare vart gjort om til "Velkomen til Vik". Anita har i dag flytta tilbake til Vik, stortrivst med jobb i Highsoft og ellers i lokalmijølet i Vik. Eg er i siste semesteret på sivilokønomstudiet på NHH i Bergen.

Forskarane seier at ungdomen utdannar seg vekk ifrå bygdene. Dei nyutdanna har oppdatert kompetanse og er rusta for ei tid med store endringar. Å ikkje ta i bruk denne  gratis kompetansen, oppfattar me som eit val. Ein vel å forvalte kommunen slik ein alltid har gjort og held skylappane på. Då får ein det ein alltid har fått: Nemleg SSB sine prognosar slått i hovudet.

Å vere bitter er og eit val. Det valde Anita og eg vekk, og me har fortsatt å bidra på vår måte. Når det kjem til "ansvaret" som kom ved å bidra til at Vik står åleine i dag, so tyngar ikkje det meg. Eg har tru på at folk i Vik klarar å gjere seg opp gjennomtenkte eigne meiningar og viste det gjennom folkerøystinga. Samtidig har eg tru på at kommunen klarar å gjere jobben som skal til for å snu dei negative trendane. Gitt skylappane blir lagt vekk og ein tek inn over seg impulsane i den nye tida.

Samanslåing?

 

Eg har prøvt å sette meg inn i denne saka med eit ope sinn til samanslåing. Då mot Voss, fordi det truleg ga større sjanse for tunell. Samtidig har eg sett i media at "små og sårbare miljø" ville bli straffa for å stå å åleine. No skal det stemmast og då vil eg gjere eit så opplyst val som mogleg. Derfor har eg lese intensjonsavtalane og prøvt samanlikna tenestetilbod, budsjett og økonomi. Særleg mellom Voss og Vik, for å sjå å kvar graset er grønast.

 

Tenestetilbod

Det var eit flott glansbilete i informasjonsblekka for Vik-Voss-Aurland, men det ser ut til at Voss har økonomiske problem. Med sine nesten 15 000 innbyggjarar burde Voss allereie vore "stor og robust" og "klar for større oppgåver" som det heiter om dei nye kommunane frå sentralt hald. Stoda virkar å vere noko heilt annleis på andre sida av fjellet.

Det står i næringslivsplanen til Voss at dei treng ei storstilt oppgradering av skulebygg. Samtidig står det at PPT ikkje maktar å ha nok fokus på førebyggjande arbeid på grunn av for stort arbeidspress. På toppen av det, ligg Voss tiår bak Vik når det kjem til IKT i skulen. Voss kommune vil auke driftsmidlane til eit nivå slik at 4 elevar i snitt deler ein PC! Desse midlane ligg ikkje ein gong inne på budsjettet for 2016.

Om skulane på Voss skal gi same tilbod til elevane som skulane i Vik, vil det det koste over 7 millionar berre i innkjøp av utstyr. I tillegg kjem ekstra kostnadar på IT-drift for å få til ei slik satsing. Dette vil føre til store ekstra utgifter. Eller kutt i Vik, slik at Voss kjem seg litt opp og Vik litt ned, og slik møtest ein på midten.

Både i Vik og på Voss vert folk gamle. Det gjer at Voss snarast må byggja nytt til eldreomsorgen på grunn av stor auke i eldre i tida som kjem. Dette er eit arbeid Vik allereie har starta med. Det er ofte tilfelle at den eldre garde må bu på dobbeltrom på grunn av sprengt kapasitet på Voss. I Avisa Hordaland stod det nyleg at maten dei får servert i eldreomsorgen på Voss er laga i Fyllingsdalen i Bergen, frakta til Voss og varma opp på nytt der. Kva er sjansane for at me får behalde kjøkkenet på gamleheimen i Vik? Tenestetilbodet skulle jo vere "likeverdige og gode".

Barnehagane på Voss er av dei dårlegaste i Hordaland når det gjeld tilsette per barn i barnehagen. Dette har gjort at heile 10 av 19 barnehagar er private i dag. Voss opererar ikkje med dei same reglane for vaksentettleik i barnehagen som Vik kommune. Hugs at det står i informasjonsblekka at "gode og likeverdig tenester til innbyggjarane." Skal Voss opp til vår barnehagenivå, betyr det auke i utgifter og budsjett. Ellers må Vik ned på deira nivå, noko som er meir sannsynleg. Det var dei barnehagplassane og -jobbane.

Det står om vegnettet på Voss at det er svært dårleg og Voss har per i dag ikkje ressursar til anna enn "øyeblikkeleg hjelp". I tillegg til dette har  Voss 308 millionar i ymse investeringstiltak som ikkje blir prioritert i 2016.

 

Graset er grønast i Vik

Kva side graset er grønast på er det liten tvil om. Voss har større budsjett sjølvsagt, men dårlegare økonomi, trass i at dei ikkje har vore gjennom Terra. For at Voss kommune skal få like gode tenester som Vik kommune, må det store investeringar til på alle tenesteområde. Eit meir realistisk alternativ er at Vik sine tenester må ned på Voss sitt nivå. I same prosess må Vik kommune donere store kraftinntekter i budsjettsluket i den nye Voss kommune og samtidig mista vi retten til å styre oss sjølve.

I intensjonsavtalen mellom Vik-Voss-Aurland ligg det inne innsparingar for 40 millionar i tenesteproduksjon. Når det står so dårleg til med økonomien til Voss, er dette innsparingar som kjem til å komme raskt og dei kjem der potensialet for sparing er størst. Då skjer sparekniven over tenestene i Vik og Aurland. Kutt i skular, barnehage og eldreomsorg. Skal me ofre alt dette for Voss sine lovnader om å støtte Vik i kampen for tunell? Ei støtte ordføraren på Voss seier han gir oss uansett kva me vel å gjere?

Vik blir ein del av ein kommuneorganisasjon der kvaliteten i tenestene til innbyggjarane ligg bak Vik på dei fleste område. Det står i intensjonsavtalen at det er eit innsparingspotensiale på 55 millionar i administrasjon. Tapet av arbeidsplassar i kommuneadministrasjonen vil vera stort. Ungdom med høgare utdanning som vurderar å flyttar heim mistar store jobbmoglegheiter og Vik mistar moglegheiter for heimflytting. Og kvar skal dei som mistar jobben sin i administrasjonen jobbe?

 

Er det samanheng mellom samanslåing og Vikjafjellstunell?

 

Under Terra selde me kraftinntekter for ti år fram i tid, investerte i risikable hedgefond og tapte stort og kutta stort. Tok ein enorm risiko me ikkje visste var til stades, for å i god tru, prøve å tene pengar til å finansiere tunell.

Denne gongen skal me ikkje investere i hedgefond for å finansiere tunell. No skal me gi frå oss sjølvstyret mot lovnader om at vossingane skal jobbe for tunell dei og. Me er større i lag og me har meir krefter på begge sider av fjellet for å lage eit større press mot stortingspolitikarane. Dette verkar logisk og er god retorikk, men svakt resonnement.

God retorikk fordi ein knyter kommunesamanslåing til noko alle vil ha, nemleg Vikjafjellstunellen. Det er likevel eit svakt resonnement, sidan det er lite konkret som tilseier at det faktisk fungerar slik. Ingen garanterar tunell om me går saman med Voss og Aurland. Vikjafjellstunellen er eit milliardprosjekt som må finansierast utanfor kommunane. Å koble tunnel med kommunesamanslåingar har så langt vist seg å vere mykje festtalar og lite pengar. Det er effektivt måte å pakke samanslåing inn i noko alle vil ha. Kva Sanner seier gjeld til neste val!

Det vert meir og meir klart at kommunereforma handlar om å slå saman for å leggja opp til nedleggingar i framtida? Om å kunna skvisa distrikta og overføra endå meir til storbyane. Dette er distrikta i mot. Eg meiner Vikjene ikkje berre har livets rett, men også har rett til eit lokalt sjølvstyre.

 

Sterkt lokaldemokrati

Ironisk nok står det "sikre eit sterkt lokaldemokrati" øverst på både regjeringa sitt mål for kommunesamanslåing og i informasjonsblekka til Vik-Voss-Aurland.

I dag har Voss kommune 14 425 innbyggjarar. Vik har 2692 innbyggjarar. Aurland har 1764. "Det nye" kommunestyret på Voss får 43 representantar. Vik kan i beste fall håpe på 3-4 representantar. Aurland får kanskje 1-2. Ein hamnar automatisk i minoritet og kan bli overkøyrt i alle saker. Feioser, Fresvikjer, Vangsnesingar og Fjordingar veit korleis det fungerar når sparekniven vert teken fram. Når dei skal stemme over skulestrukturen i nye Voss kommune og brorparten av representantane i kommunestyret ikkje veit kvar Feios skule ligg ein gong. Då blir det lagt ned. 

Ved å stemme for samanslåing viser representantane i Vik kommunestyre at dei indirekte er mindre kompetente enn Vossingane til å styre tenestetilbodet i Vik enn dei sjølve er. Med tanke på at Vik kommune har gjort ein stor jobb med å komme seg ut av Terra og samtidig ha eit bedre tenestetilbod enn det Voss har, er mitt inntrykk at dette er motsett. Kvifor då stemme for?

Vestlandsforsking er tydeleg på kva som skjer når avstanden mellom folk og politikarane blir lang. Folk føler større avstand til der avgjerdene blir tekne, blir meir apatiske og byråkratiet i kommunen vil få større makt. Vossingane kan med andre ord gjere kva dei vil med oss når budsjettet blir forhandla.

Me gir vekk vår rett til å bestemme over oss sjølve, i lovnadar om støtte til  Vikjafjellstunellen. Dette er lovnadar som har vore gitt før alle val i snart 50 år og som har vore brotne etter alle val. Albert Einstein sa at definisjonen på galskap er å gjere den same tingen om att og om att, i den tru at utfallet kjem til å endre seg. Me går i same fella som under Terra og no er konsekvensane potensielt større ved at me mistar sjølvstyret.

For å seie det klinkande klart: Vikjene vil ha tunell. Kva vil Vossingane ha i retur? Kraftinntektene til Aurland og Vik. Voss er økonomisk sett ein svært dårleg stilt kommune. Dårlegare enn Vik, og dei har ikkje ein gong vore gjennom Terra.

 

Stordriftsfordelar

Det er ikkje hemmeleg at kommunereformen baserar seg på økonomisk teori. Effektivisere gjennom stordriftsfordelar, som gir mindre utgifter. Dei fleste økonomiske teoriar baserar seg på antakelsar. Mellom anna går ein utifrå at alle aktørar er rasjonelle. Ein antek at alle har full informasjon om fortid, notid og framtid. Slik kan ein ta ei fullstendig opplyst og fornuftig avgjersle, som gir det utfallet ein trur valet gir. At dag har me ikkje peiling på konsekvensane av ei samanslåing. Ein veit so lite at det er umogleg å seie kva ringverknader det vil ha og debatten er gjennomsyra av synsing. Informasjonen frå sentralt hald er sprikande, mantraet er at "dei nye einingane må vere klare for større oppgåver." Informasjonen ein får lokalt er og uklar, den har ein tendens til å gjere folk redde for å ikkje vere "store nok" for oppgåvene som kjem. Kva oppgåver? Stortinget har definert Vik som ufrivillig åleine, på grunn av at me geografisk er isolert mellom vakre fjord og fjell, og dermed har Vik rett på meir stønad enn det me får i dag.

Samtidig ser me korleis Voss styrer sin kommune og kor dårleg det står til økomomisk der. Det er uforsvarleg å spørje Vikjene om samanslåing når mange piler peikar i negativ retning, samtidig som det er så mykje uklart. Dette gjer det lett å føre folk bak lyset. I den farten denne prosessen har vore tredd ned over hovudet på folk frå jul og fram mot endeleg vedtak før sommarferien, kan ein faktisk strekkje det so langt som å kalle det uforsvarleg og udemokratisk.

Slår Vik seg saman med Voss, har Vossingane mindre insentiv for å hjelpe Vik med tunell. Vidare misser me lokalt sjølvstyre, kraftinntektene våre går i budsjettsluken på Voss og kutta kjem i Vik. I informasjonsblekka står det "Gode åleine - betre i lag!". Fakta tilseier at Vik er gode når me står åleine, betre enn Voss. Og dårlegare når me er i ilag.

Vik i Sogn er ein utkant uansett korleis me vrir og vender på det. "Ufrivillig" har til og med Stortinget definert det som, men me er ein godt sjølvstyrt utkant. Ein robust utkant som trass tidvis isolasjon vinterstid har eit godt og variert næringsliv, framstormande gründerverksemder, godt barnehagetilbod, god eldreomsorg, godt skuletilbodet, godt idrettsliv, godt kulturliv og me er kjempegode på integrering.

Thomas Morel som heldt 17-maitalen i Feios sa det slåande: "Vik har alt dei, dei treng berre nokre utlendingar til å fortelje kor bra dei har det. So må ein starte å framsnakke, i staden for å klage på småting."
 

Sjå på måla for intensjonsavtalen og kva Vik allereie har klart åleine:

  • Sikre eit sterkt lokaldemokrati. - Ja
  • Levere gode og likeverdige tenester i heile den nye kommunen. - Ja
  • Ha evne til å ta på seg større oppgåver. - Stortinget har definert Vik som ufrivillig åleine. Då må det bli gjort unntak.
  • Vere ein berekraftig og økonomisk solid kommune. - Ja
  • Skape vekstkraft i eit varert næringsliv i heile den nye kommunen. - Ja
  • Vere fremst i landet på reiseliv og sikre berekraftig vekst i Nærøyfjorden verdsarvområdet. - Her har me ein jobb å gjere.
  • Den nye kommunen skal arbeide for å halde oppe og styrka etablerte offentlege og private verksemder og vere ein attraktiv kommune for lokalisering av bedrifter og institusjonar. - Ja
  • Styrke posisjonen som ein av dei mest attraktive idretts- og kulturkommunane i landet. - Utan tvil


Eg har bestemt meg. Den dagen første salva går i Vikjafjellstunellen, kan dei skriva ut nyvalg for kommunesamanslåing. Fram til dess, gjer Vikjene ingenting anna enn å skyta seg sjølv i foten ved å slå seg i hop med Voss. Ein kan reisa verden rundt og du vil ha problem med å finne ein meir robust og flott kommune. Graset er ikkje grønare på andre sida når ein bur i Vik.

Vikjene og representantane i kommunestyret gjorde ein for dårleg jobb då dei ikkje var meir kritisk til Terra. Lat ikkje historia bli gjort på ny. Før eg las meg opp på samanslåinga var eg open for alt. Etter å ha sett på fakta er det klinkande klart at Vik må forbli singel og sjølvstyrt.

Vik i Sogn er per definisjon er ein kommune som er "ufrivillig åleine". Isolert mellom fjordar og fjell. Dette gjer at Vik får meir i støtte ved å stå åleine, noko som er stadfest av Stortinget.

Sogn og Fjordane som fylke vil fortsatt ha oss med, og me er jo Sogningar. Ved å avvente samanslåing kan me gå i forhandlingar med fylkeskommunen og slik få behalde meir av kraftinntektene våre om me blir i Sogn og Fjordane.

Kvifor slik hast?

Eg forstår ikkje den strategiske logikken i å slå seg i hop først og håpe på tunell etterpå. Politiske lovnader gjeld fram til neste val. Gong på gong har vorte brotne og i tillegg mistar me sjølvstyret.

VVV

HH

 

 

Firenze

 

Eg let ikkje feil definere kven eg er. Korleis eg responderar til feila mine definerar meg som person. Det er min karakter. Kva eg gjer definerar kven eg er. 

Går du på tryne blir du ikkje ligga de nede. Du røyser deg.

 


Historie, arkitektur, kultur, is og kaffe. 

 

Ein finn ut kva problemet er og løyser det. Når ein investerer mykje tid og energi i noko, so er det ekstremt tøft å ikkje kunne vise kor mykje den jobben eg har lagt ned er verdt. Endå tøffare er det når ein tenkjer på at andre investerer i meg og. 

Eg vart utruleg skuffa over helga. Det var knallhardt å bli skada og å sjå på ein mangekamp når ein veit ein er i god form. På vegen heim les eg litt i arkivet av råd og tankar eg har samla opp gjennom karriera. Eg kjem alltid tilbake til yndlingen:

 

Går det bra? Smil, le, nyt det i kort tid og gå vidare. 

Går det dårleg? Smil, le sjølvironisk, fell ei tåre om det trengst og gå vidare. 

 


 

Ein skal aldri dvele for lenge over noko som helst trur eg. Verken seier eller tap. Ein berre endar opp med å med å bli fornøgd og miste motivasjonen i det ein driv med. Eller ein endar opp med å synast synd på seg sjølv, og ein negativ sjølvsentrert spiral startar.

Gjer det du kan for å fikse problemet. Hjelp andre hjelpe deg å fikse problemet. Bruk aldri unnskyldningar, spesielt ikkje "det er ikkje min feil". Shit happens. Kven sin feil har ikkje noko å sei. Fokuser på kva som skal til for å fikse feilen. 

Det er når alt står stille at ting verkeleg kan bli tungt. So kva anna kan eg ein gjere enn å finne ut av dette pusslespelet og. Har ein eigeforhold til feila sine og ikkje skuldar på ting ein sjølv ikkje kan påverke, lærer ein av feilen og kjem sterkare tilbake. 

 


Stadion i Firenze.

 

Nøkkelen er persistence/utholdenheit.

Sjølv om ein driv med sprint, fotball eller mangekamp, so er ei kvar idrettskarriere ein maraton. Kortsiktig vinning skal ikkje gå på bekosting av progresjon over lang tid. Dette fokuset er viktig å halde når det struttar i mot. "Gi meg eit år, so tek eg dei."

Når eit born lærer seg å gå og fell gong etter gong, so tenkjer ikkje bornet: "Kanskje å gå ikkje er for meg?" 

"I don't think I am smarter than anyone, I just stay with the problems longer." Albert Einstein 

The Master has failed more times than the beginner has ever tried. 

"You will have bad times, but they will wake you up to the stuff you were not paying attention to." Robbin Williams

"A true champion is failing again and again, without the loss of enthusiasm" Winston Churchill 

 

 

Eller som dei smartaste av dei alle seier:


Kaia Rugseth

 

Muskelskader skjer sjeldan som ein isolert spesifik hendelse. Som oftast er det eit resultat av fleire feil i belastning / restitusjon ratio over lengre tid. Det har vore null problem på trening og har hatt ingen fall i kvalitet på trening eller tap av energi, på over to månader. Difor hadde me store forventningar for dette stevnet.

Eg trur dette skal gå over fort. Eg har gode folk rundt meg og god erfaring. Sesongen er ikkje over. Den er knapt starta.

Gratulerer til Lars Vikan Riise og Martin Roe, som begge klarte EM-kravet. Eg elskar å sjå folk lykkast, sjølv konkurrentane mine. Eg veit dei har jobba knallhardt i mange år for å nå EM. De er imponerande og inspirerande å sjå på resultata deira i kvar av dei ti øvingane. Det står enorm respekt av å vere topp to i eit so stort internasjonalt stevne.

Ein må hugse at livet ikkje er ein konkurranse, men ei reise. Kvar enkelt har si reise og sin veg å gå. Kven som når fram ein plass først og sist har ingenting å sei, men ein må nyte kvar sving og kvar hump i vegen. Sjølv om eg har litt vanskeleg for det akkurat no.

 


 

VVV

Henrik

Sesongen 16


Innlegga på denne bloggen har ein tendens til å handle om ting eg bryr meg om, og ikkje meg. Skal prøve å finne ein balanse her, og her kjem difor ein oppdatering på sesongen 16! 


Ser fram til å konkurrere. Gwangju, Sør-Korea 2015. 


To veker treningsleir i Spania vart prioritert framfor ein tur tilbake til USA. Ein mistar mange dagar med trening når ein må snu døgnet opp/ned både der borte og når ein kjem heim att. Me visste godt kva tekniske aspekt eg måtte jobbe med og me gjekk difor for kontinuetitet med gruppa eg har her i Bergen. Slik sparte me mykje energi og fekk inn meir trening. 



Torremolinos, Spania 2016.

Må bruke anledningen til å takke Fana IL for at eg får vere ein del av elitegruppa deira, til tross for at eg står i Vik IL. Eg har ikkje møtte noko anna enn smil og positiv innstilling i Bergen, og set stor pris på gjestfriheita deira. Dei deler villig kompetanse og bidreg til at satsinga mi er mogleg. Det er eg takknemmeleg for. 


Eirik Dolve, Katrine Haarklau, meg og Kristian Hansen Bruvik i Spania. 

Då eg kom heim etter seks veker i USA i fjor var eg sliten av reising, og det var berre starten på sesongen. No har eg fått trent godt Spania og i gode innandørsforhold Bergen, samtidig som eg har kunne vore med venner i Bergen og heimom til Vik av og til. No føler eg meg opplada og klar til konkurransar i inn og utland, og me startar allereie i morgon!



MULTISTARS

 

Etter eg kom meg over 7000poeng-grensa har det opna seg moglegheiter for meg. Allereie til neste helg skal eg til Firenze, Italia der eg skal delta i Multistars. Dette er "elitecupen" for mangkjemparar i Europa og opplegget rundt er veldig profft. Frå me landar til me flyr heim att blir me tekne godt vare på, samtidig som det er mogleg å vinne pengepremiar. Uvant for ein mangekjempar med andre ord. 

Eg går mangekampen fredag-laurdag den 29-30 April.

Nettsida til stevnet er her: 

www.multistars.org

Startliste:
www.multistars.org/MULTISTARS_2016/Iscritti%20decathlon.pdf

Resultat reknar eg med kjem fortløpande på denne sida. 

Visst eg har nett skal eg prøve å oppdatere gjennom dei to dagane.

 

Kalendaren for sesongen vidare i sesongen 

Som ein ser er dette ein kladd, og kva stevner eg skal vere med på blir vurdert fortløpande, basert på form, energinivå og kva som er praktisk mogleg og ikkje. Grunnen til at eg startar sopass tidleg i år er at eg skal nå målet om å delta i EM. Det blir arrangert første helga i juli i Amsterdam, og skal eg ha ein sjanse må eg gå ein mangekamp i kvar månad frå April. Det vil seie eg har tre sjansar. Startar eg bra no til helga og klarar å klatre på dei to neste mangekampane, er sjansane gode.

7800poeng for EM-bilett er mykje. 300poeng frå norsk rekord.

Mogleg? Ja! 

Vanskeleg? Hadde ikkje gidda prøvd om det ikkje var det! 


Kalendar vår 2016. Som ein ser har eg eksamen 4 mai. Altid kjekt tre dagar etter ein mangekamp.

Skulle gjerne brukt litt meir tid i Firenze. Eg synst historie er morosamt, og Firenze som by har vore på verdenskartet i over 2000år. Fødeplassen til den Italienske renesansen. Enorm kulturhistorie. Spennande å konkurrere ein slik plass :) 


VeneVakreVik

HH

 

Kven heiar du på?

I ein alder av 26 år har eg blitt heia på heile mitt vaksne liv. Fått skryt for prestasjonane på friidrettsbana og på skulebenken. Av foreldre, familie, venner. Vikjer og andre. Til og med folk eg ikkje kjenner har heia meg fram. Eg set stor pris på at innsatsen min har vort verdsett.

Likevel har eg eit svært anstrengt forhold til heiing. Når nokon skryt av ein medalje eller ein rekord, so prøver eg so godt eg kan å sette pris på støtten. Samtidig distanserar eg meg frå prestasjonane mine so snart som råd. "Det var ikkje meg, men den gamle meg. Den nye meg er mykje betre. Den nye meg må bevise på nytt." Heilt til no har eg ikkje tenkt over kvifor hjernen min fungerer slik. Eg har skygga litt banen i forhold til motivasjonen min.


"Når du verkeleg tek inn heiinga og trur du er noke"
 

Innst inne er eg redd for å bli for nøgd. Fryktar å bli mett.

Det skal ein sterk rygg til å bere medgang, seier eit ordtak. Og det stemmer. Fjoråret kunne vore betre, men på mange måtar fantastisk. Fem senior NM-medaljar, fleire rekordar og mange gode opplevingar. Men eg må ha variasjon. Hadde det ikkje vore for skulearbeid, studentmiljøet på NHH og ikkje minst fotballspel med Vik A-lag, hadde eg vore drittlei for lenge sidan.

Knekken i motivasjon har eg kjent av og til om haustane etter ein lang konkurransesesong. I år meir enn nokon gong. Difor skal eg fortelje noko som kan virke merkeleg på fleire.

 

Det var jammen meg bra eg vart skada no.

Det er godt med litt motgang. Eg elskar å springe, elskar å vere i aktivitet. Elskar treningskulturen. Eg har konkurrert heile livet på ulike arenaer, året rundt. Å bli frårøva muligheiten til å gjere det ein vil mest, gjer at ein vil ha det enno meir. Det blir som å be ei flott jente opp til dans, men få avslag. I staden for å gi opp, tenkjer eg å bli so god å danse at ved neste høve kjem ho til å be meg opp til dans.

 

Den neste er alltid den beste.

Den neste er alltid den beste seier Martin Johnsrud Sundby, og det stemmer. No har eg vore i Vik halvanna veke. Fått behandling og gått gjennom eit rehabiliteringsprogram. Framgongen har vore formidabel, men det er spennande å sjå om eg rekk NM i Bærum neste helg! Utgangspunktet var grad 1 strekk i gluteus/høghamstring (røvi/bakenden og baksida av låret som det heiter på norsk). Med hjelp av kiropraktor Mara Frattasio og ein god mix av alle dei gode treningsrehabilitetsråda eg har fått, er muskelvevet no sterkt att. Eg har nesten fullt leddutslag i hofta. No står det att å auke intensiteten gradvis fram mot målet: NM i Bærum 5-6 mars. Hekk spring eg ikkje, men høgde skal eg klare. Kanskje lengde.

 

Kven heiar du på?

Ironisk nok er det når ein treng det mest ein blir heia på minst. Eit klapp på skuldra, ein klem eller eit støttande ord er alltid godt når ein slit. Meg er det ikkje synd på. Eg har fått meir enn nok av saman med familie og gode vener. Nei, eg snakkar som born og ungdom generelt  når dei "underpresterer".

Særleg barne- og ungdomsidretten er det dei som gjer det best som får mest merksemd. Både av media, foreldre og trenarar. "Talenta". Sjølvsagt, gode prestasjonar skal belønnast, men ingen veit kven som blir best av borna på lang sikt. For å gi alle ei god oppleving og grobotn for vidare motivasjon so må me:

 

Heie på innsatsen, ikkje prestasjonen.

Dei som gjer det bra veit godt dei gjer det bra. Dette gjeld i idrettslivet som i næringslivet. Å hylle dei som allereie har suksess vert kanskje som å "tømme bensin på elden". Er det alltid nødvendig? Bør vi ikkje heller sjå på barnet som står på utsida, han som prøvde men misslykkast. Ho som prøvde so hardt ho kunne, men ikkje rakk fram. Han gründeren som satsa alt, men ikkje kom i mål og gjekk konkurs. Desse treng verkeleg å bli heia på. For desse har og gnisten i seg. Støttar ein oppunder vil dei og gjere framskritt og lukkast.

Terje Målsnes og eg såg Vik IL damer spele handballkamp mot erkerival Syril i går. Ikkje veit eg kva divsjon dei er i, men hjelpe meg kor me heia. Kvifor? Underhaldande idrett og det er kjekt å sette pris på innsatsen deira! Vinn-vinn.

Dette gjeld og i eldreidretten. I dag gjekk Besten 40 meter med broddar og stavar på isdekt føre. For ein gasta kar på nærare 90 år er det ein stor prestasjon relativt sett! Når han føler han har sett sine bedre dagar, må minnast på at det er alltid ein ny vår, ein ny soloppgang. Difor må han heiast på slik at han held hovudet oppe slik at han nok ein gong til å sjå vårsola komme opp over Sognefjell med melistoppar.

I massehysteriet over å juble for dei som gjer det bra i livet, hei litt på "underdogen", den som verkeleg prøvde. Det er ikkje mykje som skal til for at han eller ho får motivasjon til å prøve ein gong til. Og ein gong til. Og så ein gong til.

 

Hybelkamerat Morten Tveit sitt favorittsitat er: "Ingenting er umogleg, det tek berre litt lengre tid". Med motivasjon mellom anna frå dei som heiar på deg, smart og godt arbeid over lengre tid, so kan dei fleste få det meste til.

 



Når ting ikkje går som planlagt. "Bounce back" utan å mista innsatsviljen!

 

VVV

Henrik

2016

 



2015 er omme. Store og små minner og opplevingar har gjort inntrykk på eit gryande sinn. Tre medaljar i SeniorNM inne, to utandørs. Pers i kule, hekk, høgde, stav, spyd og 10-kamp. Fylkesrekord 10-kamp. Nordisk Landskamp i hekk og høgde. 5 veker treningsleir i USA. 2 veker i Sør-Korea i Student VM. Høgde galla i Vik i Sogn. Mangekamp i Finland og Nederland. Redda plassen med Vik A-lag. 1år med masterstudiar på NHH.

Likevel er det dei små tinga som gjer inntrykk og som blir hugsa. Samtalar med alt frå verdas beste trenarar og utøvarar, til interessante folk i ulike livssituasjonar frå mange kulturar, har lært meg ein ting. Alle har noke å lære deg. Absolutt alle.

Folk sine draumar, tankar og erfaringar gir meg energi og motivasjon til reisa vidare. Kvar den endar? Uvisst, men kva betyr det, når ein stortrivst på vegen. Fasinasjonen av menneske som intenst brenn for det dei driv med har leia meg til stader og situasjonar, eg aldri trudde eg skulle få oppleve. I idretten som i akademia. Fellesnevnaren for dei gode er kritisk nysgjerrigheit, godt humør og evna til å lære så lenge ein lever.

På bilete som i verkelegheita har eg mange som støttar meg i ryggen. Vik komune har gjort det mogleg for meg å følgje draumane mine og eg gler meg til å hjelpe andre til følgje sine draumar, både i idretten og ellers. Ut i frå treninga å dømme, blir 2016 mitt beste nokon gong på friidrettsbana. Ynskjer alle eit godt nytt år😊

Team Holmberg

NM Haugesund 2015 var ein utruleg kjekk oppleving, mitt beste NM til no, med ein bronse og personleg rekord på 110m hekk og ein sølv i høgde og nesten tangering på 205cm. 

ENGLISH: I apologize to all my English speaking friends, you are a minority on this blog, but i can sum the text up i two words for you: THANK YOU. And for those who are not satisfied, you will get an email shortly :) 


Som eg har sagt før må eg vere i toppen i Noreg i fleire øvingar for at eg skal klare å kvalifisere meg til store meisterskap i utlandet. Dette viser me at er mogleg NM. Samtidig har kvalifikasjonskrava for EM, VM og OL blitt auka betrakteleg dei siste åra, og det har aldri vore vansklegare å kvalifisere seg i mangekamp som i dag. Når det er sagt, så lenge eg har framgong i fleire øvingar, gir me ikkje opp måla våre. OL skal henge høgt, og det er desto meir tilfredsstillande når ein klarar det. 

Det er kjekt å få gratulasjonar og merksemd frå sambygdingar, konkurrentar, folk i forbundet og dei som har vore med meg sidan starten. Når ein gjer det bra i eit meisterskap ser ein resultatet av arbeidet og læringa ein har lagt ned over mange år. Korleis og kvifor me får det til? Me har det kjekt kvar dag, og så lenge læringsprosessen ikkje stoppar, gjer ikkje me det heller. 
Eg har fått mykje merksemd, noko som er heilt greit, men det er kjekkare å gi merksemd. Difor vil eg peike ut dei store støttespelarane eg har hatt opp gjennom åra, og dei personane eg har vore heldig å få hjelp av i viktige vendepunkt i friidrettskarriera. 

Det heile starta med denne gjengen: 

Stor stamme, sterkt tre. For å få nokon toppar, eller fleire, må ein ha stort positivt i miljø i tidleg alder.
Eg var ikkje god i noko i friidrett då eg var ung, men grei i litt av kvart. Anna Hjetland Gjeraker, Endre Holstad, Anne Silje Sylvarnes og Terje Målsnes kvalifiserte seg alle til UM, medan eg var heime. Det første øvinga eg kvalifiserte meg til UM i var faktisk spyd, men høgde var favoritten sjølv då. Då me starta på vidaregåande var det uansett ikkje nok eller kult nok til at eg fortset, og eg slutta i 1klasse vidaregåande. 
Ein kar som var sjukt god i høgde var Terje, og han leigde inn Roland van der Tillaar som trenar sommaren etter 1året på vgs. Han trengde ein treningskamerat og eg slengde meg med ein gong i veka. Gjennom sommaren utvikla me oss begge mykje, og me enda opp med å ta medalje i UM begge to. Eg vann UM på Byrkjelo, og gnisten i meg vart tent. Me hadde gruppe og trenar i Sogndal, då var det berre å køyre på. 


Terje gjekk lei etter nokre år og satsa på handball, medan gruppa til Roland vaks i Sogndal. Fleire kom til og på det meste var me 12 stk. 
Siggbjørn Bøtun, Øystein Øyre, Anna Maria Fjærestad Holmberg, Roland, Ole Petter Loftesnes, Dag Einar Bøtun, Morten Tveit og meg. 


Utan Roland hadde eg aldri vore der eg er i dag. Han lærte oss at prioritet nr1 er å ha det kjekt i lag på trening, så kom resultata etterkvart. Når det er sagt, trente me knallhardt, med fokus på sprint og spenst. Slik fann me fram sprintaren i meg. Roland er og ein svært kristisk person, og stiller spørsmål mellom alt mellom himmel og jord, noko som ofte bryt mønster og treningsfilosofiar som folk brukar fordi dei alltid har brukt dei. Alt skal vere basert på forsking og erfaring med å sette forskingsbasert trening ut i livet. 


Roland kan mykje, men når det kom til å halde att ein utøvar, slik at han ikkje blir skada, så er ikkje han den beste, og det veit han. Difor var eg utruleg heldig då eg møtte Mara Frattasio på kiropraktorklinikken i Sogndal. Opprinneleg frå Boston, USA gav ho meg eit innblikk i rehabilitering og prevasjon av skadar, som  er utan sidestykkje. Ho har eit ope sinn og er flink å forklare korleis ein ung utøvar bør forhalde seg til trening og skadar. I dei seinare åra har me samarbeida tett, då ho mest truleg er den som kjenner kroppen min best etter meg. 

Som med alt anna treng ein nye impulsar når ein skal ha kontinuerleg framgong. Eg valde difor å bli ein "Viking" på Augustana College i Sør-Dakota. Ein fantastisk opplevelse som utfordra meg menneskleg, akademisk og ikkje minst sportsleg. Eg var "All-American" to gonger og tok 3 skulerekordar, samtidig fekk eg gode nok karakterar til å komme meg inn på master på NHH i Bergen.

Greg Binstock var trenaren min på Augustana i eit år. Før det var Jim Varhenkamp som fekk meg til å starte med mangekamp i ein alder av 21år. Dette var noko Roland hadde jaga på i mange år, og endeleg fekk han viljen sin. Eg forstod at det var der eg kan nå lengst. 


USA var ein plass eg fekk nye venner, og eg vart betre venner med dei eg hadde. Morten Tveit har vore fjellstø sidan dagen eg møtte han i treningsgruppa i Sogndal, og me flytta i lag i USA, og er fortsatt sambuarar i Bergen, der han er PT og jaktar sine crossfitmål. Denne karen er meir seriøs enn meg, og kjem alltid med gode råd og dårlege spøkar. Er utruleg heldig som får vere kamerat med denne karen her. 
Når eg skriv bloggen slik, er dette sjølvsagt ein lang solskinnshistorie, medan eg har hatt mange nedturar og tilbakeslag, som alle andre. Verste marerittet for ein ein mangekjempar er skadar og eg fekk avriving i hamstringen 2 gonger på ein månad første året mitt i USA. Dette var ein trend eg hadde teke med meg frå Noreg, der eg og sleit med skadar. Dette tvinga oss til å leite etter løysingar og på vegen kom me over denne karen: 

Brad Pfeifle er ein av dei mest solide folka eg har møtt. Vice President på Orthopedic Institute i Sioux Falls, men tek seg tid til alle som kjem innom. 
Han gjekk fram på ein heilt annan måte å trene styrke på, basert på balanse, rett posisjon i hofte og alle øvelsar på ein fot. Eg brukte ingen vekter, og vart sterkare enn aldri før, og viktigast av alt. Skadefri. Den påfølgjande sesongen slo eg alle rekordar eg hadde og var i form frå Januar til August.
Då karriera mi på College var over ( ein har berre visst mange år, rekna ut i frå nokre merkelege reglar) og bachelorgraden sikra, søkte Roland og eg etter nye moglegheiter. Skulle eg heim? Til Nederland? Noreg? 


Tilfeldigheitene gjorde det til at sjefen for World Athletics Center ( no kalla Altis), John Godina, var innom Augustana College for å undervise i kule (noko han har VM gull i), og eg vart kalla inn av trenaren min denne kalde dagen i november for å møte han. Godina hadde starta WAC i Phoenix, Arizona, der det var flust i utøvarar som var i toppen av si grein, og ikkje minst mange av dei var trena av legendarisk Dan Pfaff. Som eg har nevnt før, han har kvalifisert 50 utøvarar til OL i alle moglege greiner og teke medaljar i dei fleste meisterskap dei siste åra.
Dan hadde vore i Norge ved fleire anledningar og me fann raskt tonen, til tross for at eg var/er ein relativt ny i mangekamp. Dan gjer det som står i si makt for utøvarane sine med over 40 år med kunnskap, men viser gang på gang at det viktigaste for utøvarane er personleg utviking og forming av karaktæren er nøkkelen til suksess og vere lykkeleg i livet, ikkje prestasjonane i eit meisterskap. Dette var grunnverdiar eg hadde med meg heimefrå og det var utruleg godt å høyre at ein ikkje må gi slepp på desse for å bli verkeleg god. For stol på meg, det er mange utøvarar der ute, som har vunne både OL og VM, som aldri verkeleg har vokse opp, og står på bar bakke i det karriera er over. 


Dan viste meg kva profesjonelle utøvarar gjer, teknisk i kvar øving, korleis ein byggher eit godt program, kvar ein bør gjer på fritida, i trening, korleis ein samhandlar i team osv. Ikkje minst skadeforebygging og korleis ein rehabiliterar etter skade.
I Phoenix møtte eg og utøvara av forskjellig slag og den gruppa der er den beste eg har trent med nivåmessigt. Heilt fantastisk å bli kjent med folk frå heile verden, som ein faktisk har same verdiar som, til tross for totalt forskjellig bakgrunn. 
Tilfeldigheitene hadde det til at eg ikkje fekk det utbytte eg hadde håpa på, mykje på grunn av at den totale belastingen av å reise å bu ein heilt ny plass, med heilt nye folk, med heilt nytt program vart for stor, men utbytte har komme i årets sesong, og eg veit mykje om kva som skal til for å kvalifisere meg til dei store meisterskapa.
Tor Inge Øvrebotten Myhol er ein kar som var i gruppa mi i Sogndal, i USA og faktisk litt her i Bergen, og akkurat som eg lokka han til USA, lokka han meg til Bergen. 

Her med Siggbjørn Bøthun, ei anna god støttespelar på den mentale sida, til høgre. 
Tanken min etter USA var å reise til Nederland for å trene og ta master der, men same dagen fristen for å søke på NHH i Bergen går ut, sender Tor Inge meg ein melding og seier at eg må søkje. Impulsiv som eg er, raskar eg i hop dokumentasjonen min og sender den inn. Eg gløymde det heile vekk og midt i juli får eg svar: eg er komen inn. 
Verden blir snudd på hovudet, Bergensar?  Etter litt tankeverksomheit, kjem eg fram til at visst eg først skal heim til Noreg, er NHH ikkje ein galen plass å komme til havn i. Nært heime og etter litt tankar rundt treningsopplegg, fann me ut at det ville gi meg den tryggheiten og stabiliteten eg trengde for å prestere, og som på sett og vis mangla i Phoenix. 

Den nye gruppa er den du ser under: Team BÅH, med trenar Bjørn Åge Herdlevær til mitt venstre. 

Katringe Haarklau, Kristian Hansen Bruvik, Eirik Dolve på tå, meg, BÅH på tå og Paula Llano. 

Gruppa er i toppen i Noreg og har Noregs beste stemning på trening, noko som eg set veldig stor pris på. 

Når det er sagt har eg god kontakt med alle eg har nevnt over her, og eg meinar at for å utvikle seg må ein ha kontinuerleg læring og bli utfordra jevnt og trutt. Det blir eg av samtlige eg har nevnt og så lenge dette hjulet av kompetanse, utfordring, meistring og læring fortsett å gå rundt, skal eg fortsette. Så sant eg har råd til det. 

Eg er utruleg heldig som kan kalle samtlege av dei nevnte og fleire titals andre, for gode venner av meg. Verden er ein flott plass så lenge ein har lært å smile, seie hei og stille spørsmål, vise interesse og innsats. Utruleg kor mykje folk som sit inne med enorm kompetanse set pris på å lære vekk gitt ein verkeleg prøver å forstå og kjem med godt gjennomtenkte spørsmål. 


Støttespelarar frå Dag 1:  


Rune Målsnes, far til Terje Målsnes, har vore med sidan me var kids og no ein av sponsorane mine (Vik Elektro). Rune er utruleg viktig for Vik, som person, men og som opphausar av alt det positive me har i Vik. Han likar ikkje merksemd, men fortjene det. 

 


Odd Inge Gjeraker, far til Anna Hjetland Gjeraker, har og vore med sidan me var kids og er no ein av sponsorane mine (Vik IT-Partnar). Både Odd Inge og Rune (begge kan sjåast på det øvste bilete i bloggen) er viktige i Friidrettsgruppa i Vik, som me no bygg opp att etter me fekk ny bane. Det er spennande tider i Vik!  

Ein anna sponsor som og støttar meg er Vik Meieri, som eg frå gratis Gamalost frå. Verdens einaste produsent av verdens sunnaste ost ligg faktisk i Vik og dette er det einaste kosttilskotet eg tek, ser me fekk i frå tran og multivitamin. Verker luktar eller smakar dårleg, og utruleg god med ein dert romme og sylte på. Eller cottagecheese og sylte. 50% protein, 1% feitt og 1% karbohydrat. Det er kjekt å samarbeide med denne gjengen, eit samarbeid ein ser kvart år når me har høgdegallen i Vik, lagt til Gamalostfestivalen. 

Min største sponsor er utan tvil Vik Kommune: 

 

Eg driv ein idrett som, om ikkje ein vinn medaljar i store meisterskap, ein tjenar lite eller ingen pengar på. Dei fleste friidrettsutøvarar i Noreg har drivkrafta frå ein plass: hjartet. DIfor set eg utruleg stor pris på at Vik Kommune er inne som min største sponsor og bidragsytar til satsinga mi mot dei store meisterskapa. Dei har støtta Ann Kristin Flatland, Asbjørn Wold, Gustav Valsvik og andre som satsar på idretten sin, og det gir store insentativ for dei yngre utøvarane i Vik. Vik i Sogn dyrkar utøvarar i utruleg flotte forhold, med gode modernel annlegg, og støttar dei vidare ut i verden når satsinga krev at ein tek steget vidare andre plassar. Det er ikkje mange kommunane i landet som gjer dette, og eg er evig takknemleg. Sjølv utan den økonomiske støtta hadde eg representert og promotert Vik av heile mitt hjarte, og gledar meg til å bidra i Vik når tida kjem for å legge pigg/kast/hoppskoa på hylla. 

Sist men ikkje minst: 



Eg ha skrive i eit blogginnlegg om foreldre og trening av born, at foreldre er heilt sprø og foreldrene mine er intet unntak. Heilt sjuke i hove og uten begrensinga til korleis ein skal finne måta å løyse problem på. For det er det det handlar om. "Korleis bli best mogleg?" Det dette eit problem eller ein moglegheit?

Denne gjengen her hadde bedt meg gjort kva som helst visst det var best for meg og framtida. Dei er utruleg strukturerte når det kjem til dei viktige tinga i livet, og har lært vekk verdiar som eg har måtte støtte meg på gjennom heile livet og i møte med alle moglege folk, både i Noreg og ute i verden. 

Dei sluttar aldri å drøyme. Kjempar med nebb og klør for at framtida til heimplassen, Vik i Sogn, skal bli ein enno betre plass å bu.

 

Torsdag 20 August reiser eg til Finland for å gjere mitt siste mangekamp og stevne for sesongen. Eg har ikkje noko press, men skal og vil prestere på det siste stevnet for sesongen. Etter det blir eg heiltidsstudent ein månad (på papiret er eg det ellers og, Lånekassen er min nest største "sponsor") før treninga tek til at i oktober. I mellomtida skal me på sponsorjakt, så visst det er nokon som er interesserte, ikkje ver redd for å ta kontakt på henrikjfholmberg@gmail.com

 

 

 

For hyppigare oppdatering enn her på bloggen, sjekk min instagram: https://instagram.com/henrikjfholmberg/

VVV

HH

Universiaden - Korea


Katrine Haarklau, meg, Vidar Dahle, Martine Eikemo Borge og Anne Dolvik på avslutningsseremonien. Ein fantastisk stemning og ein flott avslutning Universiaden

 


Her er bilete frå avslutningsseremonien. 40 000 koreanarar på tribuna og nokre tusen utøvarar nede på bana. Eit fantastisk opplegg. 

 

Video frå avslutningsseremonien. 

 

 


Troppen i Universiaden. 

 

 

 

Sportsleg var Universiaden ein opptur, endeleg fekk eg vist at eg kan sette i hop ein dugandes mangekamp, men jemne resultat. Formen kom akkurat tidsnok, og kroppen har vore maskin sidan eg kom bort der. Det viste seg då eg måtte springe 4x400m stafett to dagar etter mangekampen. Vanlegvis skal ein ikkje gjere noko som helst aktivt før etter 3-4 dagar, og då ikkje meir enn jogg. Kroppen er sterk. 

11,18-6,75-12,89-2,04-50,73 -15,19-39,93-4,00-52,29-4,55 som er 7173 poeng og fylkesrekord.


Mauritz Kåshagen, Håvard Hildeskår, meg og Carl Emil Kåshagen. 

 


Det augneblikket eg innsåg at 1500meteren, min dårlegaste øvelse, er den einaste øvinga som blir vist på Eurosport, og ein mini-splittshorts er det einaste tørre plagget eg har att. 


Bortsett frå det sportslege resultatet var det kjekkaste å bli kjend med folk frå heile verda. Me snakkar Sør- og Nord-Amerika, Europa, Sør-Afrika, Russland, Australia og Asia. Sidan me konkurrerar to dagar i strekk blir det mykje dautid mellom kvar øving, og det gjer at me alle kjem i prat med kvarandre og blir kjende. Me enda opp med å henge etter mangekampen. Det går god sportsånd hjå decathletes, som 10kjemparar heiter på engelsk. 

 


Tommel opp for ein bra tur, med bra folk. Tommel opp for å komma heim til bra folk.

No er det to veker til NM i Haugesund, og i mellom der og no er det kvalitetsøkter, god mat og kvile. For ikkje å snakke om Fresen! Å vere utøvar handlar om å ha balanse i livet, og Fres Festival er blitt eit høgdepunkt og samlingspunkt. Som utøvar handlar alt om å gjere alt ein gjere med måte, og ein steinseriøs utøvar er ikkje seriøs om han ikkje tek sine sosiale behov på alvor. 

 

 Fres14 - film av Sander Solberg

Og for å gjere det klinkande klart, målet er to medaljar i NM. Eg har sjans på tre øvingar: Lengde, høgde og 110m hekk. Eg har aldri hoppa høgare enn no, aldri hoppa so mykje på høge høgder og kroppen har aldri vore lettare. I Universaden sprang eg 15m19s på hekk i motving og regnbyger kl0900 om morgonen (kl02.00 norsk tid) I lengde har eg vore stabil over 7m. Eg er ranka topp 3-4 Noreg i alle øvingane, og i innandørs tok eg to sølv og ein bronse i fordelt på alle tre. Det står ingenting i vegen for å ta medalje, og i høgde kan det gå heile vegen visst eg har dagen. Under ser ein siste forsøket mitt på 212, som hadde gitt meg gull i innandørs NM, hadde eg holdt floppen. Lets do this!

 

 

VeneVakreVik

 

HH

Univesiaden



I morga startar mangekampen kl.9 Koreansk tid. Oppkøyringen har vore optimal, og døgnrytmen er sett til asiatisk tid. 

Eg har sjukt gode minner frå sist Universiade i Russland, då eg blant anna slo fleire olympiske utøvarar i og sette pers med halvsekundet på 400m: 



Chills, skal jaggu attakast. 


Konkurransen går i morgon og torsdag, og det skjer på stadion frå VM i fotball frå 2002. Plass til 40.000. 


I morgon går 100: 09.00, lengde 10.30, kule 12.30, høgde 16.00 og 400 19.40. Usikkker på tidene på torsdag, men skal oppdatere det. 

Samsung, needless to say, er stort her. Reunion frå College, Tom og Harald Kårbø. 

Asiatarane er snilde og hjelpsomme. 3stk gjekk rundt i butikken og oversette og leita etter det me skulle ha.


Gira som alder før! I måro smell det! 

btw. for dei som lika musikk, så er spelelista mi for konkurransen: https://soundcloud.com/henrik-jf-holmberg/sets/korea
VeneVakre
HH



Våren er over, sommaren og formen kjem.

Det har vore ein lang og spennande vår. Frå 17 Mai har det gått slag i slag med konkurransar kvar helg, i tillegg til konfirmasjon og eksamenar. Siste eksamenen hadde eg 9 Juni. Det var tirsdagen etter årets første mangekamp (Gemert, Nederland). Det er ikkje å overdrive at det har vore litt mykje ei ein periode, men etter siste eksamen har eg komme sakte men sikkert i form. Først  7,11cm i lengde i Strandebarm for litt over ei veke sidan og no pers i høgde med 206cm på Byrkjelo sist helg.
Sjukt kjekt å konkurrera på heimbane under Gammalostfestibalen og ikkje minst sjå alle ungane som sprang rundt om kring. Blir kjek å fortsette arbeidet med barneidretten :) 

Her er 7,11 hoppet. Av 6 hopp var 4 ugyldige og dette hoppet var kontrollert. Det andre gyldige var 7,03. Fin plass btw. 


2meter og 2.plass i høgde under Strandebarm. 


Her er persehoppet på 206cm. For å få til crazy ting må ein kanskkje oppføre seg crazy, beklagar apelydane og ei smule ukontrollert feiring. 


Litt wannabe rebell med pannebånd, prøver å dra oppmerksomheiten vekk frå tskjorta som gjer ein dårleg jobb med å skjule dei 6kg eg ha lagt på meg. 

 

E tid tilbake fekk eg hyggeleg melding om at eg var teken ut til represnetere NHH og Norge under Universiaden i Sør-Korea. Dette er student VM, men blir skildra som eit mini-OL for studentar. Eg har vore med ein gong før, i Kazan, Russland, og då var det verdens største arrangement i 2013. 12000 utøvarar i alt frå symjing, skyting osv, skal vere med frå heile verden, så det blir to sjuke veker i Sør-Korea. 

Litt random film, men ein får inntrykk av størrelsen på greinene. 



Her er frå ei kasttrening i Kazan, Russland. 


Them Russians. Puting og staten Russland gir folk alt for dårleg inntrykk i forhold til korleis mannen i gata faktisk er.

 


I utøvarlandsbyen i Kazan, med coach Roland. 


Skal komme med fleire bloggar nå framover. Det kjem til å bli mykje å skrive om :) 

VeneVakreVik

 

HH

Borte bra, heime best.

Klisje, men sant. Etter ein månad med optimal trening i Phoenix begynna eg å blir klar for å reise heim. Fann fra nokre filmar frå i fjor for å dyrke heimlengselen litt ekstra.

Fresn14.  Video av Sander Solberg.

 

Høgdegallaen14. Sjå også Høgdegallavideoen til Sogn Avis med intervju. 

 

I tillegg til all treninga året rundt, kjem det til å bli ein del reising og konkurrering i sommar, men det er viktig å slappe av og få ballanse på ting, slik at det ikkje blir for mykje av det eine eller andre. Sjølv dei som er i verdstoppen seier at det er viktig å ikkje bli for seriøs, det kan vere ein kontraproduktivt når ein skal prestere. Eg  stor pris på å henge med venner som ikkje driv med sjuke ting som stav eller kastar spyd. Dei har føtene meir på jorda, noke eg må minnast på av og til.  "Utanomsportstlege aktivitetar" som Fresn og for eksempel ei 17.Mai feiringa er fantastisk kjekt, og viktig for å koble av. Men sjølvsagt, alt med måte. 

17. mai helgi i Bergen By

Masse goe folk i lystig lagei ekstremt kjekk helg altso...Venner <3

Posted by Terje Målsnes on 21. mai 2014

 

 

 

To siste videoane laga av Creator of the Heaven and the Earth: Terje Målsnes,

 

 

I år har eg berre gått ned ein kilo, veldig stolt. I fjor mista eg nermare 5, noko som var for mykje med tanke på energi og overskot ut over i sesongen. 

 

PS. Skal delta på ein treningskonkurranse i dag, 110m hekk, spyd, kule og kanskje 200m. Blir spennande å sjå om Burger, fries og shake er vegen å gå.

 

Snakkast Noreg! 

Henrik 

Kvar kjem du frå?

I møte med noko anna og forskjellig frå det ein er vand med, gjer ein seg opp refleksjonar og tankar om kvifor ting er som dei er. I møte med den amerikanske kulturen, før ente gang, har eg komme opp med nokre nye tankar eg vil dele. 

 

Men først friidrett: 

Eg har ikkje fått teke så mange bilete frå sjølve treninga, er litt vanskeleg å springe/kaste/hoppe med mobilen.

Gode skussmål frå trenarane, eg har komme raskt inn i rytmen og ei veke er allereie feridig. Kroppen responderar bra på større volum (meir løp) og høgare intensitet (raskare løp). 

Øktene har ein tendens til å vare fleire timar, då ei typisk økt er oppvarming, sprint, kast og så styrketrening. Det tek tid og energi. Med bra kosthald og nok kvile (jetlagen har roa seg), har eg klart meg veldig bra. Skal skrive ein rein friidrettsblogg ut i veka. 

 
Mammen på fjelltur på Eiggi, over Vik i Sogn.

 

I møte med folk ein ikkje kjenner må ein introdusere seg seg sjølv med navn og kvar ein kjem i frå. Her på World Athletics Center er det folk frå heile verda, som har reist over heile verda på stemner og meisterskap, og Norge har ei stjerne i dei fleste si bok. Dette gjer det lett å snakke med folk, då mange har høyrt om fjordar, fjell, frisk luft og oljepengar. Eg seier eg kjem frå ein relativt liten plass, faktisk rett atmed ein stor fjord og viser ofte bilete over. Som oftast sit dei berre å måpar, for så og spørre om eg køddar. Etter fleire slike møter, blir ein meir og meir lokalpatriot. Ein blir stolt av kvar ein kjem frå. 

Eit sidenotat er at når ein går rundt i samme miljøet og ikkje blir utsatt for nye folk med nye impulsar, så går ein seg blind på mange flotte ting ein har rundt seg. Difor trur eg det er lurt å reise litt, lære litt og komme seg ut av den eviglange klisjeen: komfortsona. 

Fresvik, ein flott del av Vik Kommune. 

Då eg starta på NHH i Bergen møtte eg og mange nye folk. Hovudsakleg folk frå Norge, med Oslo og omegn i spissen. Å introdusere seg til desse har vist seg å vere mykje vansklegare. Alle har vore i London, Paris, syden, Sverige på handel, Danmark på sykkelferie osv. Medan svært få har reist noko i Noreg.

Paradoksalt reiser folk frå Noreg alle andre plassar enn Noreg. På leit etter ei uturistifisert perle og betalar på vegen i dyre dommar, medan alt dei hadde treng å gjort var å ta ein titt i sin eigen bakhage. 


Marius Valsvik på sein fisketur på kaien i Vik. Ikkje redigert.


Dette fører til at introduksjonen min med den generelle NHH'ar er relativt keitete, spesielt med mi "mao, pao, slao"- Vikjadialekt. Dei hadde forstått meg betre på engelsk. Eg må spørje om dei veit kvar Sogndal ligg (riv litt i hjarterota kvar gong), og visst dei vet det, så seier eg det ligg ein time i frå, liknar litt, berre 10 gonger flottare. 

Så kjem spørsmålet om kor stort Vik er. Eg overdriv litt kvar gong (nett som det hjelper), og seier 3000. "Neeeei, kommer du fra et så lite sted?" På dette tidspunktet har eg oftast gitt opp. Eg gidd ikkje overbevisa ein relativt ignorant Nordmann om at det er veldig flott plass å komme frå, vekse opp og ikkje minst komme heim til. 

Av oppgittheit gidd eg ikkje vise bileta over. Vise til at me har høg aktivitet i fleire sektorar: teknologi, industri, landbruk, straumproduksjon, kriminalomsorg osv. At me har utøvarar på nasjonalt og internasjonalt nivå i fleire idrettar. At me har landets beste skular. Låg arbeidsledigheit og høg trivsel. Dette til tross for at me er innestengt halve året på grunn av eit stengt Vikjafjell. Sa nokon ordet robust?




Poenget:
Ein skal ikkje sitte att med ein følelse av å måtte unskylde kvar ein er i frå, uansett kvar ein er i frå. Lite/stort, fint/stygt, dårleg/bra. Der ein har røtene sine i frå, definerer ofte kven ein er. Det er ein del av identiteten til den enkelte. Og når folk ser ned på plassen ein er i frå, så ser ein indirekte ned på personen som er i frå den plassen.

"Er eg ikkje bra nok for dei som er frå storbyen?" har vore min tanke.

Sjølvsagt er ein bra nok. Ein er alltid bra nok. Uansett kvar ein er i frå.

Somme klarar ikkje legge frå seg mindreverdigheitskompleks heime då dei skulle ut i verda å bli kjent med nye folk.

På NHH er dette ofte folk som spring karrierestigen. Fort opp skal dei og desse stoppar ikkje opp for å høyre på folk med anna syn og anna bakgrunn enn seg sjølve. Problemet for oss i distrikta er at det er ofte desse med spissa albogar som endar opp i nasjonale leiarstillingar og enda opp med å legg oss ned. I mangel på kunnskap om kor bra lokalsamfunn me faktisk har, og kor mykje med bidreg med til storsammfunnet. 

 

Ver stolt av kven du er og kvar du kjem i frå. Det er bra ting å ta med seg frå alle plassar, uansett kvar ein kjem i frå. Og ikkje gjer som meg, å bli oppgitt, men vis dei kvar du er i frå med glede og stoltheit. Folk vil etterkvart respektere deg for det. 

Henrik 

KIDSA

Meg og Apollo, Brad Walker sin hund. På plass i Phoenix for ein månad treningsleir. 

 

Gjennom bloggen har eg fått mange tilbakemeldingar og spørsmål angåande alt frå friidrett, skule, kosthald, restitusjon, og kva dei gjer innan desse områda på toppnivå. Dette synst eg er kjekt, og det er berre å fortsette med å spørje! :) 

Ein anna kjekk bieffekt er at eg blir tvinga til å tenkje gjennom ting, og kva eg skriv. Det å ha påverkingskraft er ein morro, men og ein skremmande ting. Spesielt foreldre er frampå og spør om alt frå her til månen som kan hjelpe borna deira. I prosessen med i gi foreldre tips har eg lært meg eit par ting om foreldre:

Dei er med nokre få unntak, heilsprø. 

Klart det er kjekt å ha eit eller fleire born som er sokalla "talent"(sjå forige bloggpost) i fotball, friidrett eller i å spele korps for den del. Når ein ser bornet gjer det bra, vil sjølvsagt foreldrene legge alt til rette for at bornet skal nå så langt som mogleg. I denne prosessen melder dei seg som trenarar, søkjer etter kunnskap på nettet, kanskje tek ein prat med slike som meg, og køyrer til og frå alle moglege treningar og samlingar. Kort sagt, gjer sitt beste for bornet sin framgong.  

Dette engasjementet skal ein hylle, og det gjer eg verkeleg. Desse foreldra er det som oftast held idrettslag som Vik IL i gang, og som får opp utøvarar til toppidretten, men og held hyggen med breiddeidretten ved like. 


Trening på Voss før me fekk bane i Vik! Anna Maria Holmberg, Margit Holmberg og Janne Tryti. 

I møte med heilsprø foreldre har eg difor laga ei lita liste som eg trur eg viktig for ein kvar foreldre å ta ein titt på. Og ikkje missforstå meg, litt crazyness er berre bra, til ein viss grad. 

 

1. Utslitne ungar slitnar

Det var ein far som kontakta meg om at ungen hans var så stiv og støl, og hadde vore det i fleire veker. Då eg fekk høyre kor mykje kidden trente sa eg ein ting: "Kvifor slit du ut ungane dine?" Gi alle born som ikkje er ferdige med puberteten MINST 2 dagar fri frå organisert trening i veka. Har dei energi og lyst, kjem dei til å springe ut å finne på noko uansett, visst ikkje, treng ungen din kvile.

Å trene like mykje som ein toppidrettsutøvar er galskap på grunn av 2 ting: Ein har ikkje kroppen for det og treninga er ofte lite koordinert og planlagd. Det er berre "trening".  

 

2. Love the Pain

Spesielt i uthaldsidrettar der ein heile tida ligg på terskelen til det ein klarar, kan ein utvikle ein avhengigheit av godfølelsen ein har etter ei hardøkt. Eg har hatt det, mange av treningspartnarane mine har hatt det. Det som skjer er at det går veldig bra i ein periode. Kroppen responderar bra på treningen og ein føler seg som supermann. Men beklagar å måtte sei det, supermann eksisterar, men berre på steoridar. 

Etter 3-8 veker smell det: skade eller ein blir overtrent i form av utmattelse. Difor, når det har gått eit par veker med knalltrening, ta meir dagar fri enn ein trenar den veka. Då kjem du smellen i forkjøpet og kroppen får henta seg inn att. 

 

2. Gaselle eller Gamp?

Har du sett dei som prøvar å sprinte, som faktisk joggar for dei har så treg muskelatur? Å trene gamp kallar me det.

Alle kan bli uthaldsutøvarar i ein alder av 30år og oppover (heilt til 50 i motbakkeløp). Sprintar er det nesten umogleg å trene opp etter 30, når ein ikkje har sprunge maks på lang tid. Så, når ein jagar kidden sin ut på intervall (alt frå 200m og oppover), så drep du på mange måtar moglegheiten hans til å vere rask (om ikkje dette er del av eit program som også involverar sprint). 

La dei utvikle raske muskelfiber og heller gjer sprintsett på 30 til 60m, 3 repitisjonar med 3min pause og 3-4 set. På tv seier dei at Petter Northug er eksplosiv. Det er han ikkje. Han er berre meir eksplosiv enn dei andre trege skiløparane, for han held ved like sprinten i seg frå barndommen. Har ein ikkje sprinta som barn, så dør moglegheiten for å vere rask som vaksen vekk.

Difor, gjer heller kortsprint i staden for langintervall for fotballspelarar. Og for distanse og skiløparar, legg inn ei sprintøkt i alt det lange. 


NM 2009

3. Et mat

For born i puberteten er det viktig å ete mat, som i mat. Produce, not products seier dei i USA. Proteinshake og anna tull, kan aldri erstatte norsk sunt kosthald, pluss det kan innehalde uheldige ting som kan tippe kroppen i eine eller andre retningen for ein tenåring. 

Spesielt i puberteten må born ete så mykje mat som mogleg når dei trenar fleire dagar i veka. Et rett før, og rett etter trening for å unngå stølheit. Sjokolademjelk er veldig bra etter trening. Det er og egg til frukost, for å få litt større innslag av protein.

Med dagens fokus på kropp og trening i sosiale media er det viktig at foreldre følgjer med på forandring i kosthald til kidsa, då dei har lett for å plukke opp "feil" idear i denne alderen.  

 

4. Sterk/kul dverg i ung alder

Aldri start tung vekttrening før ein er ferdig i puberteten. Det er påvist at ein blir kortare i vekst enn det ein genetisk har potensiale for å bli. Vekttrening er på mange måtar den enklaste måten å trene styrke på, stygt sagt kan ein kvar idiot plukke opp ei vekt, men det har store konsekvensar visst ein gjer det feil og for tidleg utviklinga.

Så kids, tren basis med kroppsvekt så lenge som mogleg. Kropsvekta er tross alt det kroppen er laga for å bere til ei kvar tid. Sirkeltrening, aerobic, spenst, you name it, men ikkje tung vekttrening for tidleg. Og berre for å opplare ein ting, å skryte av kor mykje ein tek i benk er like kult som å skryte av at ein no har fått 2 hår på tissen.  

 

5. Stor stamme- sterkt tre

Bygg gruppa, ikkje individet. Dei beste i kvar idrett kan få ein smule meir oppmerksomheit og skryt, men kun i form av skyt for god innsats. Ein er aldri god nok, om ei ikkje blir betre kvar dag (sjå forige bloggpost). Spesielt i plassar som Vik (dette er og eit problem i byane), så treng ein kvar spelar og utøvar som finnst for å stille lag og ha kvalitet på treningane. Difor må ein ikkje fokusere for mykje på individet, då ein ikkje veit kor gode "dei andre" kan bli, litt lengre fram i tid. Dett dei vekk blir stamma i gruppa svakare og kjedligare. Det er ofte desse "andre", som blir att og i framtida blir stamma på til dømes A-laget då "dei beste" reiser ut. Stor stamme, sterkt tre. 

Individet er ingen utan gruppa rundt. Ærleg det har vore fantastisk å trene med A-laget til tider, då gruppementaliteten er ein viktig del av sport synst eg.


Stor stamme i gruppa vår i Sogndal: Rolandos. Alle er enno aktive på forskjelllige nivå, hadde det dritkjekt på treningsleir. 

6. Tornerose sov ikkje i 100år, men 10 timar

I puberteten skal kids sova så mykje dei berre vil, visst dei har lagt seg til eit greit tidspunkt. Søvn er utruleg undervurdert og er ingenting anna enn bra oss. Ta i frå dei mobilen, iPaden, daten og mp3-spelaren og send dei i seng tidleg. Desse dingsane stjel meir søvn enn noko anna i moderne tid. 7 timar søvn for ein kid er tortur. 8 er ubehageleg. 9 og 10 er akseptabelt. For restitusjon og menneskeleg utvikling er dette som dei seier på fint, griseviktig. 

 

7. Du er 12år og vel eit godteri, det einaste godteriet du får ete dei neste 20 åra. 

Sei bornet ditt går i 8.klasse i skulen. Han/ho er veldig flink i matte. Den flinkaste i klassen til og med. Hypotetisk sett, let du då bornet ditt gjere matte alle skuletimane i resten av si tid på skulebenken? Nei, som forelder blir ein då redd for utviklinga og mista moglegheitene for bornet. Kven veit kva som skjer om seinare i tid.

Det er ikkje akseptert å fokuserer kun på ein ting i skulen, for ein stengjer for mange dører og ein tek vekk framtidige moglegheiter til borna. Borna blir for einsidige til å takle ein allsidig verden. 

Kvifor er det allmen akseptert med tidleg spesialiseringi nokre sportar, når det ikkje er det i skulen? Hald på så mange sportar som mogleg. Helst til ein er feridig med puberteten, då ein veit kva ein har anlegg for å bli best i (visst det er målet). 

Døme: Ein kamerat av meg her i Phoenix har no hoppa lengde i 6år. Lengre enn den norske rekorden. I det siste dukke det opp ein moglegheit for han å spele i NFL som wide receiver og tjene fleire milionar kroner i året.

Ikkje steng dørene for borna dikkas. La dei bli atletar som kan gjere fleire sportar, ikkje spesialistar. Dette er det viktigaste punktet på lista. 


Holmberg-klanen i Kroatia. 
Ta vare pao kidsa dikkas folkens! 

HH

Talent?

Endre Holstad og meg på konfirmasjonsdagen. 14 år. Talent much? 

 

Over alt innan idrett, på alle aldersnivå fram til senior, snakkar ein om talent. Kven so er god. Kven som kjem til å bli god. 

Å samanlikne og analysere deltakarane ligg naturleg for alle som interesserar seg for den aktuelle idretten. Det ein skal passe på, er konskvensane av å gjere dette. 

 

For ei veke sidan las eg feridig boka "The Talent Code", der forfattar Daniel Coyle har gått gjennom forskinga og sett på alle dei plassane som produserar ekte talent og seinare verdenseinarar på løpande band, mot alle odds. 

Det viser seg at ingen er medfødd å bli god i noko som helst. Tiger Woods var ikkje fødd golfspelar. Petter Nortug er ikkje fødd med ski på beina. Fakta er at born får ein gnist tent i seg på grunn av at dei bli inspirerte av ulike kjelder. Dei ser eldre gode, dei ser fotball/ski på tv. Dei har foreldre som har drive med idretten. Og denne gnisten gjer at dei trenar meir (og betre med rett oppfølging) enn andre.  

Så, når foreldre ser at ein utøvar utmerkar seg, så seier dei: "sjå på den kidden, han har talent", utan å sjå på kva som ligg bak. Kanskje ikkje meir trening, men betre kvalitet på treninga i yngre alder. 


Vik A-lag mot Tornado Måløy. 

Forskinga viser også at det verste ein kan gjere for born som øver til noko, uansett kva, er å fortelle dei at dei er gode i det dei gjer. "Så smart du er"  til lekser og "så god du er" til fotball, kan direkte hemme utviklinga til born, då dei ubevisst reserverar seg frå å ta ny utfordringar ved å få denne typen impuls. Kvifor bli betre når eg allereie er god? 

Det ein skal gjere er å gi dei skryt for innsats. "No vann dykk kampen for de jobba knallhardt". "So flink du har vore med leksene, og den karakteren fekk du for du gav deg ikkje før du kunne det skikkleg". Impulsar som premierar innsats, framfor resultat har enormt mykje betre effekt, enn rein skryt av kor flink ein er i noko. Og det gjer at ein ikkje stoppar opp, ein er alltid svolten til nye utfordringar.  


Kven kunne spå kven av Endre og meg som havna på landslaget 10 år seinare i livet? Har det noko å sei? Nei. 

 

The Talent Code avslutta med å snakka med nokre av dei beste trenarane i verden, i ulike sportar og musikalske greiner. Sokalla Master Coaches. Når dei blir spurde korleis ein skal sjå om ein utøvar eller elev er eit talent, er svaret gang på gang det same: 

"Det er heilt umogleg å sjå. Kven veit kva potensiale eit born eller ungdom har, gitt rett miljø, gitt rett trening, gitt ein er ferdig med puberteten, gitt ein legg ned mykje trening. Det blir som å dømme kva solsikke som kjem til å bli høgast, i det ein legg frøet ned i jorda. Det er umogleg."

 

Gi borna ein sjanse!

Drit i kven som er god på eit gitt tidspunkt. Dyrk innsatsen. Dyrk innsatsen. Dyrk innsatsen. Og øk kompetansen innan det feltet du er trenar/lærar i. Då får du plutsleg mange talent. 

 

HH

Innandørs - Finito og Takksemd

Kan ikkje sei anna enn at eg er veldig fornøgd med innadørs i år. Persar i fleste øvingar, to sølv og ein bronse på NM, landsalget og skadefri. Har hatt det utruleg kjekt. 

 

Her frå Nm i Steinkjer, sølv og ny pers på 8.22. Løpet som tok meg til Nordisk i Bærum. Foto: Eirik Førde.




Høgde, 60m hekk og lengde. Samlinga gjekk frå 2 medaljar til 5. 

Når folk spør meg kor eg er for tida seier eg at eg går på skule i Bergen. "Åja, du er kommen heim?" Og ja, det er eg. Nesten. Då eg kom inn på NHH i Bergen, som ikkje var ein del av planen, så vart det nesten på impuls bestemt at eg skulle satse på friidrett i Bergen, samtidig med skulegang for å ta Masteren. Nær vennene. Nær Vik og familien. God skule. Gode trenara og mijlø. 


Treningsgruppa i Bergen, med trenar Bjørn Åge Herdlevær i spissen, er veldig bra. Her med stavhoppar og treningsbuddy Eirik Dolve på Landskampen i Bærum. 


I fjor vår trente eg på fulltid i Phoenix, Arizona. Eg har aldri lært so mykje friidrettsspesifikt nokon gong. Mykje av kunnskapen, sjølv om den er relativt innarbeid og "gamal" i visse miljø i USA, har aldri komme til Noreg. Eit enormt fokus på detaljar og på personen og kroppen som heilheit, som skal spele i lag som eit innøvd symfoniorkester. Å få fram ein best mogleg prestasjon, ut i frå sitt potensial. Utruleg å få innsikt i korleis eit miljø med mange pioneerar jobbar i lag, og kor profesjonelt ein kan gjere ting, utan at ein mistar det friidrett eigentleg handlar om: Å ha de kjekt kvar dag! 


Dan Pfaff, det ein vil kalla ei levande legende i toppsjiktet av friidretten i verden. 

Dette miljøet måtte eg prioritere vekk for å gå på skule i Bergen. Då eg såg at vårsemesteret var mykje lengre og hadde meir fri enn haustsemesteret på NHH, var eg ikkje i tvil, heile April skal eg trene på WorldAthelticsCenter i Phoenix.

Som eg har sagt før, har det funka best for meg å kombinere to forskjellige område, variasjon med andre ord. Det å gå på skule og satse på idrett, har fungert voldsomt bra, då eg koblar av frå friidrett når eg studerar og eg koblar av frå skulen når eg trenar. Dette gjer at eg får balanse i kvardagen, utan at eg går lei, samtidig som eg får mykje gjort. At eg har fått tilgang til institusjona på toppnivå i begge fagfelta, NHH og WorldAthleticsCenter, er noko eg er stolt over.

Det skal seiast at i ein kvar situsjon det ikkje let seg kombinere, bortsett frå delar av eksamensperioden, så prioriterar eg alltid friidretten først. 

Det er kjekt å jobbe med flinke folk, då veit ein kvar ein skal sette standaren for bra arbeid! Er det ein ting eg har lært begge plassane, så er det å perfeksjonere prosessen. Alle variablane som påverkar det endelege resultaten, på skulebenken og på friidrettsbana, kan jobbast litt med kvar dag. Gjere alle ting litt betre. Alltid sjå etter problem som eit positiv potensial for forbetring, ikkje som ein negativ dump i vegen.


Tidlegare Norsk sentralbanksjef Svein Gjedrem og professor Ola Grytten i forelesing.

 


Bedriftspresentasjon med sjefen for BDO og skilandslagsjef Åge Skinnstad. 

Gjer ein kontinuerlege forbetringar, og perfektsjonerar prosessen, blir suksess på bana som på skulebenken ein naturleg bieffekt. Difor, fokus er sjeldan på målet i det daglege, fokus er på prosessen som gjer at ein når målet. 

"Gjorde eg noko feil? og likvel gjekk kula såå langt? Berre vent til eg har fiksa den feilen, då kjem kula til å gå langt då!" Å gjere noko feil ikkje er negativ. Feil er potensial. Feil er ein moglegheit til å gjere noko enno betre. Denne innstillingen sikrar kontinuerleg forbetring og læring. For ikkje å sei gode resultat over lang tid. 

Dette er noko som går att i dei fleste høgprestasjonsmiljø. Eg høyrer det at på NHH, på WorldAthleticsCenter, og Åge Skinnstad snakka om at dei gjorde det samme på skilandslaget. Det er ikkje tilfeldig kvifor dei beste er best.  

 

Skal komme med ei lengre blogg om hjelp eg har fått opp gjennom tidene, men gjennom innandørs vil eg spesielt takke: 

Bjørn Åge Herdlevær - Kompetent trenar med klart blikk, humor og opent sinn. 

Rune Målsnes - Sponsor og støttespelar

Odd Inge Gjeraker - Sponsor og støttespelar

Mara Frattasio - Kiropraktor, den beste. 

Mammen og Pappen 

Roland van den Tillaar - mentor og støttespelar

Tor Inge Myrhol Øvrebotten - treningskamerat og studentkollega på NHH

Vikjagjengen i Bergen.

Vik Kommune - For å ha tru på meg.

 

Btw. starten på grunntreninga og testinga den siste veka har vore grisebra. 

VeneVakreVik

HH

 

 

NOREG

Då set eg meg straks på flyet til Oslo og samlinga med resten av landslaget dagen før Nordisk. 

Siste økta i går var svæært bra, og kroppen er klar for to gode konkurransar. Litt glad eg ikkje har lengde før hekk og høgde denne helga, trur det kan slå bra ut :) 

 Her er 212 hopper frå sist helg. Som ein kan sjå så bør persen på 205 ryke denne helga!

 

Streamen av heile greiene finn ein her: 

 

 

Viktige nettsider: 

http://www.friidrett.no/nyheter/Sider/God-start-og-toppet-lag-gir-h%C3%A5p.aspx

http://www.friidrett.no/nyheter/Sider/Landskamp-i-friidrett-p%C3%A5-web-TV--.aspx

http://www.friidrett.no/nyheter/Sider/Laget-mot-Sverige---Finland-og-DanmarkIsland.aspx

 

Heile stemnet er på laurdag, og startar kl. 15.30 og varar til 1830. Det er eit intenst program og underhaldningaverdien skal vere ganske so høg gjennom heile stemnet! 

Eg spring hekk 15.40 og hoppar høgde 16.40. 

For dei som er i Oslobygda er det gratis inngang, plassen er Ruudhallen i Bærum :) 

 

VVV

 

Henrik

Nordisk Innandørslandskamp

Tre medaljar og eit stykk flott oppleving på NM i Steinkjer. I kveld fekk eg nettopp beskjed om at eg skal representera Noreg i Nordisk Innandørslandskamp i høgde og 60m hekk neste helg. Utruleg kjekt og med stigande form trur eg det kan bli ganske so spennande! 8,22s på hekk var rotete teknisk og forsøket mitt på 212 i høgde (video kjem) var nesten all the way, men no må det sovast her. Oppdatering kjem. 


(Skjermdump)

 

 

Under ser ein hekk og lengden: 

 

 

 

Leit ein litt rundt her: www.nm.steinkjerfik.no, finn ein sikkert frå høgden og :) 

Vene Vakre Vik

 

HH 

 

NM Steinkjer

Til helga flyr me til Steinkjer der me skal delta på NM innandørs!

Øvelsane denne gongen er 60m hekk, lengde, høgde og kule. Med tangering av personleg rekord i høgde (205cm) og fleire perar i hekk (8,29s), er eg per dags dato ranka som nr1 i landet, utruleg nok. For første gang på mange år går eg inn som favoritt i øvelsar og eg synst det er utruleg morro! Trur og håpar det skal halde heilt inn, alt eg må er å halde fokus på prosessen. 

Forbundet tek ut dei to beste i kvar øvelse til å representere Noreg i landskampen mot Island, Danmark, Sverige og Finland. Det står med andre ord meir på spel enn medaljar. Landskampen vil bli arrangert i Bærum neste helg.

Eg har nyleg skrive sponsoravtale med Odd Inge Gjeraker og Vik IT-Partnar, og med på kjøpet fekk eg alle bilete heilt tilbake frå starten! Ei kjekk gåve, der ein ser tilbake på mange morosamme minner! Her er Jarl Orvid Tistel, Steinar Wold, Marius Valsvik, meg, Endre Holstad og Idar Fosse. Ein skulle kanskje tru at slike barndomsvenne glei ut med alderen, men me heng i hop den dag i dag! Marius og eg naboar med 15 meter her i Bergen. 

 

Borna med foreldre på Bergensleikane. Odd Inge heilt oppe til høgre og ein annan støttespelar og sponsor, Rune Målsnes, over Morten Holmberg nede til venstre. Blant andre legendariske vikjer har me Inge Fosse, Dagmar Velve, Hildur Turvoll og ho dar Ragnhild Fjærestad. Inne i miksen har me Terje Målsnes, Trine Helgås Jomisko, Farida Geithus, Tarjei Vevle, Asbjørn Wold, Maria Bøtun, Tonje Sjøtun, Sigrid Vevle, Mina Målsnes, Marit Wold, Anne Silje Sylvarnes, Sara Hydle Rivedal. Dagmar Velve, Hildur Turvoll og Mari Målsnes. Flott bukett! 

 

Her er eit bilete frå Norway Games på Bislett, med Vigdis Hove, meg, Anna Hjetland Gjeraker, Terje Målsnes, Sigrid Teigen Kvåle og Anna Maria Fjærestad Holmberg. Eg har mange andre bilete som Odd Inge Gjeraker har teke, som eg skal fortsette å dele på bloggen. 

Tilbake til NM: 

Støtar kule kl.13.00 på laurdag. 

Søndag er det lengde kl 11.00, 60m hekk finale 12.55 og høgde finale 13.10. (her tek me atterhald om at lengde kan bli droppa, då me ikkje vil at dette skal gå ut over hekk og høgde)

Øvelsane kan ein sjå på direkte her: 

 

Og nettsida til NM er her

 

VVV

 

Henrik

Doping - Russland

Midt i eksamensrushet og i ein hard treninsperiode ser eg meg tid til å skriva ein kort komentar. 

Ein dokumentar om russisk doping har no avslørt at so mykje som 99% av det russiske landslaget i sportar som Friidrett  - Ski - Sykling - Symjing kan vere dopa. Dokumentaren er laga av den tyske tv-kanalen MDR og er så strukturert og skikkeleg laga som berre tyskarane klara.

Gjennom ei rekkje navngitte kjelder i blandt anna det russsiske antidopingbyrået (RUSADA), IAAF (Internasjonale Friidretssforbundet), WADA og ei rekkje navgitte og intervjvua friidrettsutøvarar, ser ein svart på kvitt at Russland driv systematisk doping av sine toppidrettsutøvarar. I tillegg har ein ei rekkje med offisielle dokument frå IAAF. Me snakkar på nivå med det DDR dreiv med. Systematisk doping av heile sportsapparatet til eit land.




Som bevis har ein blandt anna film av sjefen for Russiske friidrettsforbundet som snakkar om korleis dei dopar seg og unngår å bli teken i kontroll. Ein har filmar der blant anna den sportslege sjefen, hovudtrenaren for russisk friidrett, gir doping i form av piller og sprøyter til utøvarar. Det er heilt horribelt.


Det blir sagt klart i dokumentaren at om kjende russiske utøvarar eller ein ung utøvar med mykje potensial vart teken i kontroll, vart denne kontrollen sett vekk i frå eller rekna som feil. Var utøvaren ein "nobody" gjekk kontrollen gjennom og utøvaren vart utestengd. Slik har Russland triksa med statistikken og det ser ut som Russland gjer ein bra antijobb.

Her er dokumentaren på tysk. Merkeleg kor mykje ein hugsar av gamle tyskgloser når ein interesserar seg for innhaldet. Hårreisande. 

I dokumentaren ser ein klipp frå det russiske meistarskapet som var i Kazan, Russland. Plassen der eg deltok for Noreg under Universiaden. Same bane som eg har persen min på 400m på og der eg slo ein russar som deltok i OL i London. Tanken streifar meg, var han dopa? Sjansen er stor. 

Her er filmen frå løpet: 

 

Dette er like mykje ein korrupsjonsskandale, som strekk seg utover Russland. Ein kan sjå at medlemmer i IAAF (Internasjonale Friidretssforbundet) sende varsel til russiske friidrettsforbundet om at deira beste maratonløpar ( ho hadde vunne Chicago og London Maraton) var teken for doping. Dette var før OL i London. Ho betala store summar i cash, og vart erklært dopingfri og klar til å reise. Då ho braut løpet under OL fekk ho faktisk tilbake noke av pengane, bevist ved bankutskrifter. Det er heilt sjukt. 

"The documentary also contended that the corruption extends beyond Russia and implicated the International Association of Athletics Federations (IAAF) in a cover-up."


Her kan ein lese på engelsk: 

http://www.theguardian.com/sport/2014/dec/03/russia-accused-athletics-doping-cover-up-olympics

http://www.bbc.com/sport/0/athletics/30324812

http://www.bbc.com/sport/0/athletics/30331065

 

Når norsk presse plukkar dette opp kjem dei til å sjå på Vinter OL i Sotchi, der Russland fekk flest medaljar av alle land.



Personleg synst eg dette er trist, sett frå fleire vinklar. Første, kva dei som tek doping gjer med kroppen sin. Andre, korleis ein kan glede seg over triumfar ein ikkje fortjener. Tredje, korleis utøvarar berre blir nokre sjakkbrikker i eit stort spel der landet som nasjon hevdar seg i sport for å vise styrke og stoltheit. Fjerde, Russland har topp utøvarar i fleste greiner, alle uttakskrava i Friidrett til EM, VM og OL er basert på dagens nivå. Med russarane ute, synke krava. 

Hjelp ikkje mykje å trene 20timar i veka "oppe på berget" når folk sprett rundt på steroider andre plassar. Det triste er at dette er ein dopingkultur, ikkje et enkelttilfelle. Og det er grunn til å tru at det finst i fleire austblokk land også. Tanken som rår er klar, du når ikkje opp utan doping. 

Nå skal eg ikkje generalisere og dra alle under ein kamb i eit følelseladd augneblikk, men sanninga er ofte skuffande for ein naiv nordmann. 

Eg blir kvalm av å tenkje på det. 

 

HH

PRIVILGERT

Av og til bli ein minna på kor privilgert ein er. I dag kom eg over to filma som gjorde akkurat det.  

 

Kayla fekk diagnosen MS i ung alder, ein diagnose eldre menneskje pleier få. Då fotball er ein kontaktsport og kroppen hennar ikkje tålte det måtte ho slutte. Ho starta då langdistanse, ein arena ho kunne hevde seg. Sjå kor mykje det gir ho, og kor glad ho er til tross for at ho veit skjeba kjem til å ta ho att ein dag, enn kor fort ho spring no.

Første sippebloggen, men dette måtte eg dele. 

Har skrive om Highsoft før, men denne filmen set historia til bedrifta i perspektiv. Kor liten er ikkje verden, når ein har verktøy til å nå over alt? Ingen grunn til å ikkje busette seg på mindre plassar når har slike føregongsdøme. Alt går an. Ein blir ekstra stolt over å vere frå Vik når ein er sambygding med slike suksesshistorar. Med slik inspirasjon, blir spennande å sjå om det kjem ringvirkingar.

 

Ein liten friidrettsoppdatering heilt på slutten: Har hatt test/pauseveka denne veka.  Godt å ha nokre heile dagar til å lese på neste eksamen, som er førstkommande tysdag. Fekk og ein tur heimom sist helg. La ved nokre bilete. 

I går testa me lengde med kort tillaup, og sprang 9x60metera. Lengden var bra. Bra spenst, men rusten i satsen. På 60m starta eg på 7.30s, so 7,15s, so gjekk kvar einaste raskare. Snitt under 7,10. Før eg sprang den niande fekk eg utfordring på om eg sprang under 7blank, kunne eg avslutte økta. Så då sprang eg berre 6,98s. Dette var med tidtakingsceller, men utan reaksjonstid. Som sagt, innandørs blir kjekt. 

Ovriseggi.

Vegen inn mot Grønndalen.

Bilda er ikkje redigert. VVV. Just saying.

HH

Bloggen var ikkje død.

Berre for at bloggen har låge på latsida i det siste betyr det ikkje at eg har gjort det! Det er lenge sidan sist og på veeel tid med oppdatering. 

Sidan sist så er me ferdige med forelesingar på NHH i haust og i dag hadde eg min første eksamen på norsk jord sidan våren 2011. Me skreiv likevel på engelsk i faget Investments, men det var for det meste utrekningar og det er stort sett likt på dei fleste språk. Med min bakgrunn i Economics og Government var finansfaget investments litt utanfor komfortsona då eg starta lesinga. Det meste var nytt for meg, men med bratt læringskurve og ein god del lesing hadde eg ein grei følelse då eg gjekk frå eksamenslokalet! 


På friidrettsida har denne hausten vore so og sei perfekt! Då me starta treninga i øktober hadde me tre veker med oppkøyring + ei kvileveke, for so å ha tre veker "hard" trening. Førstkommande søndag er siste dagen i denne harde perioden, og so har me ei "pauseveke", det me let kroppen komme seg att.

video:img0500

 

Dei siste vekene har sett slik ut:

Mandag - Spyd - Spenst - 400m repetesjonar

Tysdag - Hekk - Stav - Styrke

Onsdag - Diskos og sprintpyramide (120-150-200-250-200-150-120)

Torsdag - Kule - Kortsprint (2-3x4x60m max)

Fredag - Aktiv kvile/4x4min

Laurdag - Hekk - Spenst - styrke

Søndag  - Stav - Spenst

Alt frå 1,5timar til over 3timar økter. Mindre timar trening totalt enn i USA, med høg kvalitet på alle. Har ikkje gått frå trening tappa for energi enno, noko som er eit bra tegn.

Å ha eksamen i slutten av eit trevekers hardkøyr er ikkje optimalt, verken for friidretten eller eksamen, men sørgar for at lesinga ikkje kjem i vegen for trening, kvile eller mat. Slik sett kunne eg kanskje gjort det betre på skulen om eg var meir "heiltidsstudent", men no drit eg i det. Føler at treninga eg la ned i Phoenix verkeleg har teke meg opp fleire hakk og kroppen responderar til dei grader betre på trening no enn nokon gong tidlegare.

video:img0502

 

Spensten min er på all time high, same er stavteknikken, hekketreninga, og spyd. Trenaren eg jobbar med til dagleg er Bjørn Åge Herdlevær, og me sparrar voldsomt bra i lag. Eg får dra inn min erfaring, samtidig som me diskuterar og kjem fram til bra konklusjonar på korleis me skal løyse treningsopplegg eller ein teknisk detaljar.

video:img0503

Det er ingen hemlegheit at eg gler meg som ein UNGE til innandørs. Fortset ting som no og me held oss vekke frå uhell skal me klare å overraske i både den eine og andre øvinga, ikkje minst 7kampen som er mangekamp innandørs. NM er allereie 10 januar i Sandnes. 

 

Var og med studentmeistarskapet der eg vann 200m mot ein anna student frå NTNU. Dette var i september. Ein kan sjå eit kort klipp frå det her: http://youtu.be/b7OYuevGCvs?t=7m42s

Eg legg ut bilete frå studentkvardagen og friidretten på instagram, som automatisk bli lagt inn på høgre sida her på bloggen, sjekk ut bileta!

 

På grunn av pauseveka i friidretten reiser eg heim til Vik morgon og blir heime til tysdag. Kjem til å ha ei springeøkt og eit par spenstøkter, send meg melding for å bli med på litt kosetrening på nyebana og i hallen! 

Heim til..... 

VeneVakreVik


Henrik 

Mangekamp NM

Itte NM kjentest som sagt kroppen veldig bra ut, og følelsen feila meg ikkje. 

Til tross for lite låg treningsmengde inn mot desse to mesiterksapa, vart det sesongbeste i mange øvingar og personleg rekord i kule (12.64m) og spyd (51m). 

Det kjekkaste var spyd, ein øving eg har slite med tidlegare og som no faktisk klaffa, til tross for at eg har trent meir på diskos og kule i sommar. Kjekt med bronse og, no manglar berre gullet i samlinga. 



Høgde var eg og overaskande spretten i, siste forsøk på 204 skulle eg hatt, men eg køyrde for hardt på i tilløpet, kom for nær og reiv på vegen opp. 


Terje Målsnes kom seg ut av Oslogryta støtta meg med sine enorme coaching skills: "hopp høgare", "kast lengre". "Nei no ska du høyra, du mao berre springa fortare". Lika kjekt kver gang! Da va han og Rune so drog meg ut av fotballen og fekk meg til å satsa friidrett pao VGS. Takknemmeleg for da i dag. Må og takke Krista Youngberg og Sigbjørn Bøtun som kom å heia på oss. 


Om da ikkje vart mitt raskaste, so sprang eg mitt mest tekniske hekkeløp i Nittedal. Vann den øvinga, i lag med høgde.

 

 


1500 e lika gale kver gang. Tenk å først springe 300m, for so å passera mållinja og vita du ha att 3 rundar med blodslit att. Dette må eg bli betre på. 

 

 

Eg må ærleg innrømma at eg måtte jobbe mentalt i vår då ting ikkje gjekk i rett rettning. Kroppen og hovudet var ikkje på samme plass, og det var merkeleg å kjenne at kroppen ikkje responderte på trening. Teknikken var ok (for eg det var det eg trene nonstop på i Phoenix), men fysikken var rett og slett ikkje der. Mest truleg for mykje belalsting av trening, diet og hardt reiseopplegg på veg heim frå USA. 

 

I Phoenix såg ei normal veke ut som dette her: 

Mandag:

Warm up 45min

Akselerasjon: 3-4x3 40m/60m.

Uthaldande sprint: 1x300m 90% (maks, med tanke på sprinten ein nett har gjort)

So kulekast med over hovudet og framlengs ( ein teknikk for å resette kroppen til "ny økt".

Spydkast, etterfølgt av 1t med styrkeløft.

Kontrastbad (varmt/kalt)

 

Tirsdag:  

Warm up 45min

Stav 1t

Diskos 1t

 

Onsdag: 

Warm up 45min

Akselerasjon: 3-4x3 40m/60m med 3-6 hekkar.

Uthaldande sprint: 1x350m, 250m, 200m  90% med 8-10min pause (maks, med tanke på sprinten ein nett har gjort)

So kulekast med over hovudet og framlengs ( ein teknikk for å resette kroppen til "ny økt". 

Kulestøt, etterfølgt av 1t med styrkeløft.

Kontrastbad (varmt/kalt)

 

Torsdag: 

Warm up 45min

4-6 rolege drag

 

Fredag: 

Warm up 45min

Stav 1t

Diskos 1t

Styrke 1t

 

Laurdag: 

Warm up 45min

4x 150m maks med 8min pause

 

Søndag fri. 

Kvar 3. veke hadde fekk me 2 fridagar i tillegg til søndagen. 

 

Som ein kan sjå er volumet ganske høgt, men og høg intensitet. Med god muskelterapi og behandling i øktene, gjekk treninga i Phoenix veldig bra, men kanskje for mykje av det gode. Det skal seiast eg sov 10t kvar natt, med god grunn.

Eg tok treningsnivået. Då skal eg og klare å ta konkurranse-nivået. Eg har lagt meg opp mange gode erfaringar frå dette og gler meg til å trene ut over hausten i Bergen. Planane for treninga og nye mål skal bli lagt no i september og eg gler meg.

NHH er og ein meir spennande plass enn eg trudde, litt wannabe college i USA faktisk, men med fagleg tygde. Er privilegert som får moglegheita til å sjonglere med det akademiske og sportslege, og so langt har det gått bra. Det å gå på skule i var noko eg savna litt då eg var i Phoenix, so det var kjekt å starte på att no. Eg har høyrt mykje om kor hard denne skulen er, men eg har gjort det klart at friidretten går først, og går det ut over den kjem eg til å ta eit fag mindre for å få tid til treninga. 

 

Kor mange plassar i landet kan skilte med slikt eit annlegg me er i ferd å få i Vik? Totalt sett er Vik i ferd og bli ein av dei beste plassane å drive mangfoldig idrett i. Klarar me no å rekrutere og utdanne kompetente trenarar kan me bite frå oss enno meir. Ann Kristin Flatland, Gustav Valsvik mf. Asbjørn Wold og meg i friidretten. Tenk kva framtida kan bringe når alt ligg til rette? SPENNANDE!

Sjå kva eg skreiv om Vik Aktivitetspark for 2år sidan: http://henrikholmberg.blogg.no/1347942501_banedekke_i_vik.html

 

Til slutt vil eg berre sei at det er godt å bu i Noreg att! Kjekt å kunne sjå vener og kjente meir enn kvar jul og sommar. Ikkje minst reise heim til VeneVakreVik ei og anna helg, og for første gong på 3år kan eg feire bursdag heime. 

VVV


Henrik

NM - to helger på rad!

NM på Jessheim var ikkje mindre enn ein opptur, sjølv med stang ut i forhold til medalje.

110m hekk - 15,09 og 4plass for andre året på rad. 

Høgde - 195cm og 5 plass. Bronse på 2m.

Lengde, 6.20 og kom ikkje til finalen. 

Diskos -  40.40 og ikkje vidare til finalen.

Ikkje dei beste resultata kan ein kanskje sei, men etter denne sesongen vart eg skikkeleg glad for å få tilbake følelsen av att kroppen fungerar. At eg er gira og har energi. At eg klarar å slå på den killeren gjer at eg spring mit nest raskaste løp i hekk nokon gong og er 6hundredelar bak pers. 

Dei tre månadane eg trente i Phoenix er dei tre hardaste månadane eg har hatt treningsmessig, men og læremessigt. Alle teknikkane vart revurderte og alle ti øvelsar vart omstrukturerte til betre og meir effektiv teknikk. Samtidig endra me på alt frå springeteknikk, ernæring, restitusjon, volum og intensitet. Fire til fem timar med samanhengande trenning 6 dagar i veka. Hekkesprint, kast, langsprint og styrke, alt i ei økt. Då eg var midt oppi treninga og miljøet, så følte eg meg som ein million bucks som dei seier Amerikanarane. Kroppen tok steget frå college til fulltidsutøvar.

Men då eg starta å konkurera følte eg meg meir som 50 cent eller 50 øre om du vil. Null energi eller guts.


 

Her med mentale coach Siggbjørn Bøthun og vertssøster i USA, Krista Youngberg på Howard Wood Relays i SIoux Falls, Sør Dakota. (Kasta 43m i diskos og pers)

Tankar eg har i ettertid: vart nedkøyrd av alle endringane og volumet og intensiteten av treningen, med eg klarte ikkje forstå det før eg starta å konkurrere og kroppen ikkje føltest som den skulle. Konkurransesesongen  i vår var frustrerande og slitsom, då alt tok mykje meir energi enn vanleg. Kroppen hadde ikkje mykje å gi. 

Eg vart likevel teken ut til å konkurrere for Noreg i Europa Cupen i Mangekamp på Madeira, noko som var veldig kjekt, men rett før avreise fekk eg influensa. Då det skjedde vart det fokus på å bli frisk og få att den normale energien eg alltid har hatt tidlegare år.

Mykje kvile, normalt norsk kosthold, fjellturar, fotball, kyrajag, symjing, 2-3 friidrettstreningar i veka. I denne perioden fekk eg og besøk av Brad Walker (Amerikansk rekorhholdar i stav med 6,04m). Han hadde ein røff konkurransesesong etter å ha komme tilbake etter skade og følte for å slappe av og berre nyte Vik i Sogn for det det er verdt.


Brad på trening. 5 og ein halv meter noko.

Det samme gjorde eg, og den veka var vendepunktet i sessogen. Me fekk diskutert treningen i Phoenix, kva som skal til for å komme opp på elitenivå, kva som skal til for å ha eit godt liv. Alt mellom himmel og jord eigentleg. Det er godt å vite at sjølv dei som er dritgode i det dei gjer, er berre mennesker dei og.

Samtidig som Brad var på besøk fekk eg svar på søknaden min om å ta Master  på NHH. Den vart innvilga. Ting datt eigentleg litt på plass, og no har eg funne meg til rette i Bergen, veldig bra treningsmijø (skal skrive meir om det), ekstremt bra skule og straks ein plass å bu. 

Eg bestemte meg for å delta på fadderveka med restriksjonar, då NM på Jessheim var 2 veker etterpå og avslutte sesongen på Jessheim. Der kjendest kroppen ut som MIN kropp att, men enndå skarpare teknisk. Agressiviteten var tilbake og eg bobla av energi, til tross for at diskos, hekken og høgde vart pressa inn på ein og ein halv time fredag kveld. Lengden kom seg då eg fekk hoppa inn i konkurransen. 

 

Heiadamene var og på plass, med trenar Roland, høgdehoppande fangevoktar Terje Målsnes, han far Morten og ikkje minst den heilprofessjonelle gardbrukaren Nils Kåre Fjærestad (heilt etter Listhaug sin smak). Skal ikkje gløyme eminente merkevarebyggjaren av Vik og sponsorgeneral, Rune Målsnes. Han datt ut av bilete på ein eller annan måte.

 

På vegen heim bestemte me oss for å delta på NM i mangekamp som kjem no til helga. Nittedal inviterar til sommaren siste konkurranse (i friidrett) for min del, og eg gler meg! Eg har fått trent kvalitet her i Bergen, og går inn i konkurransen med senka skuldrar og har ingen andre forventningar enn å ta medalje og  kanskje ein pers.  

Før eg gir meg vil eg komme med ei oppmoding. Knarvikmila blir i år arrangert som vanleg, og generalen Helge Brekke styrer showet som vanleg. Han har sagt seg villig til å hjelpe Vik med å dra i gong stemner på Vik Stadion, lære opp funksjonærar og rekrutere utøvarar til å komme til Vik for å konkurrere. Me gjer han ei beina tilbake, ved å rekruterea så mange som mogleg til å delta på Knarvikmila. Du kan til og med vinne ein bil, da ekje måte på. Ta turen til Knarvik, og opplev kva ein kan få til med ståpåvilje og ambisjonar. 

  

VVV
HH 

YESheim - NM 2014

Eg kan vel mildt sagt sei at eg ikkje har vore den beste til å blogge denne sommaren, men her kjem ei lita oppdatering før NM på Jessheim. 

 

Planen for denne sesongen var som sagt EM i Sveits, men sesongen har gått i feil retning etter eg kom heim frå USA, av mange mogleg årsaker, so no er difor målet å ha det så kjekt på NM som mogleg, og sjå kvar det bere henn! 
Sidan sist har eg komme inn på Master i Økonomi og Administrasjon på Noregs Handels Høgskule i Bergen, og eg har difor trent i Bergen dei to siste vekene. Desse øktene har vore veldig bra og eg har følt meg piff og med mykje overskot, samtidig som teknikken på hekk og diskos har komme seg, så eg gler meg til å konkkurere på Jessheim no til helga.

Eg konkurrerar i hekk, diskos og høgde på fredag kveld, og lengde på laurdag. Tidsskjema og lenke til stream finn ein her: http://www.nm-friidrett2014.no/ 

Vidare blogging om ny skule, ny by, sesongen som var, sesongen som kjem osv, skal komma med ein oppdatering frå NM. Eg er meir motivert enn nokon gong til å gå ein dritbra treningshaust i møte og ikkje minst den beste sesongen so langt etter jul.

Men alt til si tid. No er det på tide å bite frå seg på NM. 

 

Takk til Terje Målsnes for strålande film frå høgdegallen. Nye planar for den og nye bana i Vik kjem.  

VVV

HH

Wikibeatz 2014

 

For fire år sidan kom det på tale at Gammalostfestivalen ikkje skulle arrangerast lengre. Arrangementa gjekk i minus, folk stilte ikkje opp og sponsorpengar vart kutta. For fire gutar som meir eller mindre har vokse opp med Gammalostfestivalen, var dette ei trist stund, då Gammalostfestivalen som eit sikkert vårtegn, ikkje kom lengre. Det var noko som mangla utan Gammalosten. 





Marius Valsvik, Sander Solberg, Thomas Morel og meg sette oss difor ned og diskuterte om me kunne dra i gong noko. Vårt første "styremøte" var rundt eit bord, midt i Blixhalli, med fullt rigga lydanlegg, ein sein laurdags kveld i 2011. Idemyldring og diskusjon kom fram til at me ikkje kunne la Gammalosten ta ein pause. Me skipa difor Wikibeatz, eit ungdomsarrangement for ungdom, av ungdom. Administrerande Direktør Sander Solberg var i fyr og flammer, "Dette skal me jaggu få til!" Då det kom nyss i at me ville dra i gong arrangementet, kom det nytt giv i Musikklaget og, som har hatt ansvar for Gamalosten dei siste åra. Gamalostfestivalen fekk ikkje kvile likevel! Sjå: Sognavis.no




No har det gått 4 år og både Gammalosten og Wikibeatz lever i beste velgåande. Har Wikibeatz utvikla seg, og frå år til år har arrangementet vore noko nytt. Thomas, Marius, Sander og eg har bidrege til forskjellig grad kvart år. Professjonell fotograf, masterstudent i økonomi, nordsjøarbeidar, friidrettsutøvar/økonomistudent. Finne tid? Vanskleg, men me har klart det dei siste åra og sannelege ser det ut til me klarar det i år og.

Dette året har me fått Anita Nesse med på laget som den nye pårdrivaren. Vår nye "sjef" som er masterstudent midlertidig lokalisert i London (lova å flytta heim) seier på direkte sitat: "Skriv at eg styre dikka med jernhånd og samtidig e på grensa til seksuell trakassering med å eksponera dikka i marknadsføringen"( ho refererar til bilete av oss på Wikibeatz sida). Anita køyre hardt, køyre stil. Og derfor får Wikibeatz ein ny dimensjon i år!

Fagernes Yacht Klubb er bandet prøver å hedrar  Toto, Journey, Michael McDonald, Doobie Brothers, Kenny Loggins, Hall & Oates, Steely Dan og mange fleire med flengande cover. Fagernes Yacht Klubb er satt saman av musikarar som alle er dyktige på kvar sin kant, som gjerne spelar i fleire band samtidig. Med medlemmer frå band som The New Wine, Kakkmaddafakka, Datarock og Hnds, har dette blitt ein av dei mest spennande klubbkollektiva i Noreg. Musikken deires dreiar seg om krampetighte komp, sexy synthlinjer og mjuke stemmer. Dette blir maritimt, retro, allsang og godstemning tvers gjennom. Tenk tropiske drinkar, glade menneske og fantastisk musikk. 

 

Me trur eldre og yngre generasjonar kan komme i hop og ha ein kjempeopplevelse i Blixhalli den 7 juni, på Wikibeatz 2014. 

Det blir førehandsal av bilettar på wiki.ticketco.no/wikibeatz og me ber alle som ein om å trykke på deltek på facebooksida vår! 

 

#Wikibeatz

 

HH

Våryr Trekkfugl

Etter å ha trent i gode tre månader i varme Phoenix, skal eg ærleg inrømme at eg gledar meg til å gjere som svalane på Tryti, nemleg å komme heim til norsk vår! Eg er våryr ikkje for eg er lei "vinteren" eller trening, men fordi eg ser fram til å komme heim og oppleve skiftande vestlandsvær, i staden for jevnelege 35 grader i steikande sol. Har eigentleg aldri forstått poenget med å vere trekkfugl, kvifor gidd dei å fly heilt til Sahara for å finne godvær, og så fly tilbake til Noreg når sommaren kjem, men eg forstår det no. Dei er dritt lei ørken, og treng litt overraskande vestlandsvær! Litt regn på fjørene om ein vil. 


Sand og sol, Phoenix, Arizona.


 
Skodda og regn, Fossfjellet. 

 

Den beste treningsvåren til no er over og konkurransane ligg på rekkje og rad framover. Sidan eg starta med friidrett har eg ikkje endra på teknikk og treningsplan meir nokon gong enn eg har gjort denne våren, og eg trur det kjem til å slå svært positivt ut. Teknisk har eg eit klart bilete av korleis ting skal sjå ut i samtlege øvelsar og treningsplanen er  kvalitetssikra. 

Difor ser eg med spenning fram til å konkurrere neste fredag 18.04 på Mt. Sac i Los Angeles, der eg skal delta i 110m hekk, lengde, diskos og høgde og 200m visst programmet tillet det. 

Så skal eg ein svipptur innom Phoenix att, før eg reiser med Brad Walker og Steve Lewis til Des Moines, Iowa. Her skal eg delta på mangekampen på Drake Relays(23-24.04), ein av dei større stemnene i USA. Frå Des Moines er det 4t køyring til Sioux Falls, der eg gjek på college. Her blir eg og trenar og kanskje kokurrerar i starten av Mai, fram til eg flyr heim 12 Mai. 

Då skal eg komme over jetlagen (9 timar tidsforskjell på Phoenix og Vik) og trene i Sogn (Vik legge i dette tidsrommet fast dekke på Vik Stadion, så eg må reise til Sogndal og Voss, men det har eg uansett gjort før. Det at me får fast dekke i Vik er utruleg flott for friidretten og Vik Aktivitetspark).

Første konkurranse på norsk jord blir Elitestemne i Oslo torsdag den 22 Mai, så Tønsberg Grand Prix laurdag  24 Mai. Perfekt med ein dag pause i mellom, og kvalitetskonkurransar over ei langhelg. Helga etter går me for ein mangekamp 31 Mai og 1 Juni, kvar veit me enno ikkje. MEN, helga etter der, 7 Juni, er det klart for Høgdegalla i Vik!

Detter er det midlertidige programmet for våren, vegen for sommaren er staka ut, men ikkje heilt klar :) Forhåpentlegvis endar den opp i EM i Zurich i August!

 




Gleda meg til skodda og regn. 

 

HH

 

Høgdegalla Vik i Sogn 2014

Høgdegalla Vik i Sogn 2014 blir arrangert under årets Gamalostfestival.

Høgdegallaen er tilbake etter eit par år pause. I år har Vik IL fleire av dei beste høgdehopparane i Noreg på blokka og laurdag 7 juni brakar dei saman i Vik sentrum. Så lenge alle hopparane er skadefrie, skal Oslo, Bergen og kanskje til og med Sverige blir representert under årets galla. 


Sist Vik IL arrangerte Høgdegallaen var det 1600 tilskodarar til stades. Det er få andre friidrettsarrangement som kan matche det i Noreg. 

 


Regjerande Noregsmeistar Brede Raa Ellingsen over 2.15m. Sist Ellingsen hoppa i Vik sa han Høgdegallen Vik i Sogn var betre enn Noregs Meistarskapet (Vik IL har no fått nye høgdematter, av internasjonal stardard).

Intim arena med publikum tett på hopparane skaper intens stemning. Kvar hoppar har sin individuelle sang som vert spelt når dei hoppar. God speaker. Storslått natur som ein berre finn i Vik som ramme. Dette er nokre av kjenneteikna til Høgdegallaen. Med fint ver blir ikkje ramma for ein god høgdekonkurranse betre.

  

Henrik Holmberg: "Einaste sjansen eg har til å hoppa/konkurrera i friidrett på heimebane". Her knipsa av Kjell Vikestad under sist Høgdegalla. 

 

Tidlegare Noregsmeister Ivan Kristoffer Nilsen om sist gong han hoppa på Høgdegalla Vik i Sogn: "Mange mennesker tett inn på konkurransen og den flotte naturen i bakgrunnen gjorde Høydegallaen i Vik til en utrolig spesiell opplevelse. Det hele minner mye om stevnet i Eberstadt, verdens fremste høydegalla."

Sist Høgdegalla: Kjølv Egeland (NM gull 2008) , Marius Eriksrud (NM bronse 2010), Eirik Haugstad, Henrik Holmberg (NM sølv 2012), Kristoffer Nilsen (NM gull 2012), Christian Boe Helland (NM Sølv 2011), Tor Inge Myrhol Øvrebotten.

"Fantastisk flott stemning og arena!" var nokre av lovorda frå høgdehopparane. 

 

Presseomtale om Høgdegalla Vik i Sogn frå tidlegare år:

http://www.nrk.no/sognogfjordane/samla-eliten-1.7144916

http://www.friidrett.no/nyheter/sognogfjordane/Sider/hogdegallaivik.aspx

http://www.sognavis.no/lokal_sport/article5137271.ece 

http://www.sognavis.no/lokale_nyhende/article4354091.ece

 

Programmet for Gamalostfestivalen 2014 har mykje for ein kvar smak og Vik IL Friidrettsgruppa vil inviterer alle til å ta turen til Vik i pinsehelga! Laurdag morgon blir det servert gratis frukost av Tine. Ta turen og sjå høgdehopp medan du nyt brødskiva med gamalost.

http://www.gamalostfestivalen.no/

 

Vene Vakre Vik

 

HH

Easy Week

After two weeks with practice 6 days a week, we have a easier week with only 4 practices. So, I have some spare time and energy. Therefore I have three videos that I want to share with you. 

 1. The importance of sleep in the modern society is undermined and I think this is a video all tired people should see. The art of going to bed when feeling tired is harder than ever, there is so many distractions and things to do. For any athlete, sleep is vital. Sleep deprived people make mistakes as a result of bodily functions is not recovered because of too little sleep. Whatch it. 

 

 2. I've worked a lot on all the throws, but especially javelin. It is one throw, but there is many pieces that makes up the one picture of a good throw. It is fun to put the pieces together, but frustrating at times. Looking at throws like this makes you realize what to work on. 

 

3. A movie made by beachvolly player Vilde Solvoll, that I met at the Universiade in Kazaan, Russia. I wish I had spent more time there while I had the chance, but maybe next year! Had a lot of fun meeting so many athletes from different sports! 

A movie for any taste this time. 


Next blog, Vik Aktivitetspark. 

Snaaaaakast


VVV

HH 

Les mer i arkivet » Oktober 2016 » Juli 2016 » Mai 2016
hits